It's complicated

தினம் சில வரிகள் - 30

2000-களின் தொடக்கத்தில், Bridges of Madison County என்று ஒரு படம் பார்த்தேன். அந்தப் படம் அப்போது மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதன் குழந்தைகள் வழியேயான ஃபாளாஸ்பேக் கதைசொல்லலை மட்டும் வேறு மாதிரியாக எடுத்திருக்கலாம் என அப்போதே நினைத்தேன். இப்போது மீண்டும் பார்த்தால் அப்படம் அதே அளவுக்குப் பிடிக்குமா என்றொரு கேள்வி இருக்கிறது. அதற்கான பதிலை அறிந்து கொள்ளவாவது அப்படத்தை மீண்டுமொருமுறை பார்க்க வேண்டும். ஆனால், அப்படத்தைப் பார்தத் நாள் முதலாக மெரில் ஸ்ட்ரீப் எனக்குப் பிடித்தமான நடிகைகளுள் ஒருவராக ஆகிப்போனார். அவருடைய வசன உச்சரிப்பும், உடல் மொழியும், அலட்டிக்கொள்ளாத நடிப்பும் எனக்குப் பிடித்துப் போயின. ஹாலிவுட்டில் ஜாக் நிக்கசன், மெரில் ஸ்ட்ரீப் என்று நடிக/நடிகைகளில் ஒரு புனிதப் பட்டியல் (revered list) இருக்கிறது என்று பின்னர் தெரிந்தது. அந்தப் பட்டியலுக்கு மெரில் தகுதியானவர்தான் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

மெரிலுக்காகப் பார்க்க வேண்டுமென்று எடுத்து வைத்த It's complicated படத்தை இந்த நான்கு நாட்களில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் பார்த்து முடித்தேன். தியேட்டரைத் தவிர வீட்டில் ஒரே அமர்வில் என்னால் ஒரு படத்தை இப்போதெல்லாம் பார்க்க முடிவதில்லை. ஆகையால் அதை இப்படத்தின் குறையாகச் சொல்ல முடியாது. மெரிலுக்கு வயதாகிவிட்டது என்பது படத்தில் தெரிகிறது. நம்புவதற்குக் கஷ்டமாக இருக்கிறது. விவாகரத்து பெற்ற தம்பதியினருக்கிடையே மீண்டும் உறவு மலர்வதை நிஜவாழ்வில் கேட்டிருக்கிறேன். அதனால் மெரிலுக்கும் அவர் முன்னாள் கணவருக்குமான மீள்உறவு படத்தில் ஆச்சரியம் தரவில்லை. அதேநேரத்தில் மெரில் ஸ்டீவ் மார்ட்டினுடனான புது உறவையும் விரும்புகிறார். இந்தக் குழப்பத்தை மெரில் பாத்திரம் வெளிப்படுத்துகிற உடல்மொழி, சிரிப்பு, குறைவான வசனங்கள் ஆகியன பிடித்திருந்தன. உறவுச் சிக்கலும், குழப்பமும், சீரியசுமான ஒரு கதைக் கருவை நகைச்சுவையாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இத்தகைய கதைகளைச் சீரியஸாகச் சொல்லப்போனால் அபத்தத்திலும், தோல்வியிலும் முடியும் என்பது என் தனி எண்ணம். இத்தகைய படங்களை நகைச்சுவையே சிறப்பாக ஆக்குகின்றன. அலெக் பால்ட்வினுக்கும் ஸ்டீவ் மார்டினுக்கும் நகைச்சுவையில் சோபிக்க மெரில் முன்னாலும் கதையிலும் அதிக இடமில்லை. வயதுக்கு வந்த குழந்தைகள் உடையவர்களின் பிரச்னைகள், உறவுமுறை, காதல் ஆகியவற்றைச் சொல்லும்படியான படங்கள் அதிகம் இல்லை. அதிலும் இந்த வயதுடைய பெண்களின் பிரச்னைகளை அணுகும் படங்கள் அதிகம் இல்லை. அதனால் இயக்குநரின் மிகவும் தைரியமான முயற்சி இப்படமெனச் சிலர் பாராட்டுகிறார்கள். அதில் எனக்கு உடன்பாடு உண்டு. இப்படத்தில் மெரில் இன்னும் சிறப்பாகச் செய்திருக்கலாம் என்று படம் முடிந்தவுடன் தோன்றுகிறது. அதுவே அவர் சிறப்பு.அவரில்லாமல் வேறு ஒருத்தர் அவ்வேடத்தில் நடித்திருந்தால் மட்டுமே மெரிலின் சிறப்பை நம்மால் உணர முடியும். 6/10.

Sherlock Holmes - சில குறிப்புகள்

தினம் சில வரிகள் - 28

ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் வரும் கதைகளைப் படித்த என் மகன் ஆர்வத்துடன் பார்க்க விரும்பியதால் இப்படத்தைப் பார்த்தேன். துப்பறியும் கதையை நகைச்சுவையுடன் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இரண்டுமணி நேரப் படம் தொய்வில்லாமல் போகிறது. ஷெர்லாக் ஹோம்ஸாக ராபர்ட் டௌனி ஜூனியர் அனாயசமாக நடித்துள்ளார். எந்த இடத்திலும் மிகை தெரியவில்லை. கச்சிதமாகப் பாத்திரத்துக்குப் பொருந்துகிறது. மிகையாக நடிக்கும் தமிழ் நடிகர்கள் சிலர் ஏனோ அவர் நடிப்பைப் பார்க்கும்போது தன்னிச்சையாக நினைவுக்கு வந்தார்கள். ராபர்ட் டௌனி ஜூனியரின் பிற படங்களைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தை இப்படம் உண்டாக்கியுள்ளது. ஜீட் லாவுக்கு டாக்டர் வாட்சன் மாதிரியான கனவான் பாத்திரம் இயல்பாகப் பொருந்துவதை இப்படத்திலும் உணர்கிறேன். ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் புதிர்களுக்கு விடைகாணும் போக்கைப் பார்க்கும்போது, லார்ட் ப்ளாக்வுட்டை மிஞ்சிய மந்திரவாதியாக இருப்பாரோ எனத் தோன்றுகிறது. கடைசியில், எப்படிக் கண்டுபிடித்தார் என்பதை அவரே விளக்கி, மாயமந்திரமெல்லாம் மோசடி என்று செய்தியும் தருகிறார். படத்தினூடே மெல்லிய ஓடைபோல ஓடும் wit (இதற்குத் தமிழில் என்ன?) படத்தை ரசிக்கச் செய்கிறது. படத்தின் இயக்குநர் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் பாத்திரத்திலும் நிகழ்வுகளிலும் சிலவற்றை மாற்றியெடுத்திருக்கிறார் என்று IMDB இணையதளத்தில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். திரைக்கதையாக்கும்போது சில மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டி இருக்கும் என்பதே நான் இதிலிருந்து புரிந்து கொள்வது.

Peaceful Warrior

தினம் சில வரிகள் - 24

ஆர்லாண்டோ மேஜிக் கூடைப்பந்து அணியின் டிவைட் ஹொவர்ட் இன்றைய NBA-வில் Center ஆக ஆடுகிறவர்களில் மிகச் சிறந்தவர். இவ்வருடம் ஆர்லாண்டோ மேஜிக்கின் ப்ளேஆஃப்ஸ் முதல் ரவுண்டில் ஹொவர்ட் நிறைய foul trouble-களில் அவதிப்பட்டார். அதைவிட்டு வெளியே வர இப்படத்தைப் பார்த்ததாக அவர் சொல்லியிருந்தார். இப்படம் அவர் உள்ளமைதியை மீட்க உதவியதாக ஹொவர்ட் சொல்லியிருந்தார். அதனால் இப்படம் என் கவனம் பெற்றது. இணையத்தில் தேடியபோது டான் மில்மேன் எழுதிய அவரின் நிஜவாழ்க்கை குறித்த புத்தகத்திலிருந்து சினிமா வடிவம் பெற்றது என அறிந்தேன். நான் புத்தகத்தைப் படிக்கவில்லை. ஆதலால் புத்தக வடிவம் சரியாக திரைபப்டமாக்கப் பட்டிருக்கிறதா என்று தெரியாது.

என் வீட்டில் ஒரு வளரும் விளையாட்டு வீரர் இருக்கிறார். அதனால் அவருக்கு இப்படம் உதவுமோ எனத் தோன்றியது. அவர் பார்ப்பதற்கு முன் நான் ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு நன்றாக இருந்தால் பரிந்துரைக்கலாம் என்று முதலில் பார்த்தேன்.

திரைப்படமாக இப்படம் குறித்து எனக்கு விமர்சனங்கள் உண்டு. உதாரணமாக, காட்சிகள் தாவித் தாவிச் செல்வது, நேரடியான அறிவுரைகள், சொல்லப்படுகிற அறிவுரைகளில் தென்படும் ஸ்டீரியோத்தன்மை, அறிவுரையைப் பெற்றுத் தருவதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சிகளின் போதாமை, குருவின் வேடத்தில் நடித்தவர் சிறப்பாகச் செய்யாமை, மெசேஜ் சொல்லும் படங்களின் அப்பட்டமான யதார்த்தமின்மை என்று அடுக்கலாம்.

ஆனாலும், உங்கள் வீட்டில் பதின்ம வயதில் விளையாட்டில் ஆர்வமுடைய, ஈடுபடுவதில் வெல்ல நினைக்கிற குழந்தைகள் இருக்குமானால், அவர்கள் ஒருமுறை இப்படத்தைக் கண்டிப்பாகப் பார்க்கலாம். படுக்கையறை காட்சிகளும், குடிக்கும் காட்சிகளும் சில இடங்களில் வருகின்றன. படம் PG-13. ஆனால், அவை அப்பட்டமானவை எனச் சொல்ல இயலாது.இக்காட்சிகளை உங்கள் குழந்தைகள் பார்க்கக் கூடாது என்று நினைக்கிறீர்கள் என்றால், அக்காட்சிகள் வரும்போது அவற்றைத் தாண்டிச் செல்லும்படி பார்த்துக் கொள்ளவும்.

இப்படத்தில் வரும் வசன மேற்கோள்களை http://www.imdb.com/title/tt0438315/quotes> என்ற முகவரியில் தொகுத்திருக்கிறார்கள். இவைகளில் பெரும்பாலானவை நம் குழந்தைகள் ஏற்கனவே நம் மூலமோ, பள்ளியிலோ அறிந்தவைதான். இவற்றை நாம் சொல்லும்போது குழந்தைகளுக்கு அவற்றைக் கேட்பதில் ஓர் அலுப்பும்கூட வரலாம். ஆனால், திரைப்படமாகப் பார்க்கும்போது அவர்கள் மனதில் பதியும் வாய்ப்பு உருவாகலாம்.

என் குழந்தைகள் இனிமேல்தான் பார்க்கப் போகிறார்கள். பார்த்துவிட்டு ஏதும் சுவாரஸ்மாகச் சொன்னால் எழுதுகிறேன்.

The Lives of Others

கம்யூனிசத்தை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ எதிர்த்தோ விமர்சனம் செய்தோ எடுக்கப்படுகிற படங்கள் அமெரிக்காவில் அளவுக்கு அதிகமாகவே கொண்டாடப்படும். ஆகையால் அத்தகைய படங்களை நான் grain of salt உடனேயே பார்ப்பதுண்டு. கம்யூனிசம் மீது விமர்சனம் வைப்பதால் மட்டுமில்லாமல் நிஜமாகவே பார்க்க வேண்டிய நல்ல படங்களையும் சிலநேரங்களில் அமெரிக்கர்கள் கொண்டாடி விடுவார்கள். ஆஸ்கார் கொடுக்கப்பட்ட Kolya முதலிய படங்கள் அப்படிப்பட்டவைதான். இது அமெரிக்கர்களின் உத்தியோ என்று சில நேரங்களில் தோன்றியிருக்கிறது. இடையிடையே சில நல்லப் படங்களையும் கொண்டாடுவதன் மூலம், அவர்களின் மீதான நம்பகத்தன்மையை விதைப்பதன்மூலம் கம்யூனிசம் குறித்த விமர்சனம் செய்கிற சுமாரான பிற படங்களை அவர்கள் கொண்டாடும்போது அதை நம்புகிற தன்மைக்கு ஒருவர் தள்ளப்படுவார் என்று நினைத்திருக்கிறேன். ஆனாலும் நல்ல படங்கள் (நல்ல கலை, நல்ல இலக்கியம் ஆகியனகூட) சித்தாந்தம் மீறிக் கொண்டாட வைக்கிற திறமை படைத்தன என்பதே நிதர்சனமான உண்மை.

The Lives of others படம், கிழக்கு ஜெர்மனியில் கம்யூனிச ஆட்சியில் மக்கள் எப்படி ஒட்டுக் கேட்கப்பட்டார்கள் என்பதைப் பற்றிய படம் என்று படித்தேன். அதற்கு ஆஸ்கார் கிடைத்தது ஆச்சரியமாக இல்லை. எங்கேயோ ஒருமுறை கேட்ட அல்லது படித்த ஞாபகம். 1980-களில் ஏ.டி&டி நிறுவனம் தொலைபேசி மற்றும் தொலைதொடர்பில் ஏகபோக உரிமை கொண்டாடிக் கொண்டிருந்த நாட்களிலேயே அமெரிக்காவில் தொலைபேசியில் ஒரு குறிப்பிட்ட சொற்றொடர் அல்லது சொற்களை யாரும் பேசினால் அவை தானாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு உரையாடல் பார்வையிடப்படும் என்று. அமெரிக்காவில் இத்தகைய Consipiracy theory-கள் நிறைய உண்டு. ஆனால் இத்தகைய தொழில்நுட்பம் அப்போதே இருந்த நாடு என்பதை நம்புவதில் எனக்குப் பிரச்னை இல்லை. தேவையில்லாமல் எந்தத் தொழில்நுட்பமும் கண்டுபிடிக்கப்படுவதில்லை என்ற சிறுநம்பிக்கையும் உண்டு. 2001-க்கு அப்புறம் பேட்ரியாட் ஆக்ட் வந்த பிறகு, இந்த மாதிரியான விஷயங்களுக்குச் சட்டரீதியான அங்கீகாரமும் கிடைத்துவிட்டது. ஆனால், அமெரிக்கர்கள் கம்யூனிச ஆட்சியில் ஒட்டுக் கேட்கிறார்கள் என்றால் அதை எவ்வளவு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட விரும்புகிறார்கள் என்றே படத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டபோது நினைத்தேன். இந்த இடத்தில் நான் ஒரு கம்யூனிச ஆதரவாளன் இல்லை என்பதையும், சித்தாந்தத்திற்காகக் கூட வன்முறையையோ அடக்குமுறையையோ ஆதரிக்கவில்லை என்பதையும் சொல்லுவது கடமையாகிறது. அதே நேரத்தில் நான் அமெரிக்க எதிரியும் இல்லை. அமெரிக்காவின்பால் எனக்கு ஒரு நன்றியுணர்வும் (இங்கே வாழ்வதால்), அவர்களின் மாபெரும் சாதனைகளின் மீது வியப்புணர்வும் இருக்கிறது - அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கைகளின் மீது விமர்சனமும் இருப்பதுபோல.

அதனாலேயே இந்தப் படத்தை அதிக எதிர்பார்ப்பில்லாமல் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். அதனாலேயே ஆச்சரியத்தையும் மனநிறைவையும் தந்த படம். இந்தப் படத்தை நிச்சயம் பரிந்துரைக்கிறேன். சோஷலிஸத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட ஒரு அதிகாரி, ஒட்டுக் கேட்கிற வேலையில் மனசாட்சிப்படி செயற்படுகிறார். அவரைப் பொருத்தவரை, சோஷலிஸம் என்பது யாருக்காகவும் யாரையும் குற்றவாளியாக்குவதோ, மனசாட்சிக்கு எதிராகச் செயற்படுவதோ இல்லை. சோஷலிஸக் கனவில் நம்பிக்கை கொண்டு வாழ்கிறவர்கள்கூட சோஷலிஸம் என்பது அதிகாரக் கரங்களாய் அறத்திற்கு எதிராகத் திரும்பும்போது மனசாட்சியின் வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்; தனிமனித சுதந்திரத்திற்கு எதிரான வழிகளை எதிர்க்கிறார்கள் என்பதைப் படம் அழகாகச் சொல்கிறது. எனக்கென்னவோ இந்தப் படம் சோஷலிஸத்திற்கு எதிரான படம் என்று தோன்றவில்லை. சோஷலிஸத்தை நிஜமாக நம்புகிற அந்த அதிகாரி அந்த நம்பிக்கையின்படியே செயற்பட்டு அந்த எழுத்தாளன் அரசாங்கத்தின் பிடியில் சிக்காமல் காப்பாற்றுகிறார் என்று தோன்றுகிறது.

இந்தப் படத்திற்கு என்னுடைய மதிப்பெண்கள் பத்திற்கு எட்டு.