திண்ணை - வாசகப் பார்வை

மரத்தடி நண்பர்களின் கேள்விகளுக்கு மனுஷ்ய புத்திரன் பதிலளித்து வருகிறார். அவர் பதில்களில் ஒருவரியைக் குறிப்பிட்டு இக்கட்டுரையைத் தொடங்குவது பேசுகிற விஷயத்தின் நடுப்புள்ளிக்கு நேரடியாக வர உதவக் கூடும். தமிழில் "ஜெயகாந்தனின் கட்டுரைகள் பயமற்ற குரலை" வெளிப்படுத்தின என்கிறார் மனுஷ்ய புத்திரன். இதில் உண்மையிருக்கிறது. [மேலும், இலக்கியத் தரமான non-fictionsஐத் தமிழில் தொடங்கி வைத்தவர் ஜெயகாந்தன் என்றும் நான் நம்புகிறேன்.]

ஜெயகாந்தனின் கட்டுரைகள் பயமற்ற குரலை தமிழில் வெளிப்படுத்தியது என்றால், பயமற்ற சிந்தனைகளை இணையத்தில் வெளிப்படுத்தக் காரணமாய் இருந்ததும் இருந்து வருவதும் திண்ணை இணையதளம் என்று நான் சொல்லுவேன்.

"தமிழின் மிக முக்கியமான விவாதங்களுக்குத் திண்ணை களம் அமைத்துக் கொடுத்திருக்கிறது. சிறு பத்திரிகைகளும் சரி, பெரும்பத்திரிகைகளும் சரி தொடத் தயங்குகிற விவாதப் பொருட்கள் திண்ணையில் விவாதிக்கப் பட்டுள்ளன. இப்படி விவாதத்தளத்தை விரிவு படுத்துவதும், ஆழப்படுத்துவதும் அதில் பங்குபெறுவோரின் விரிவாழத்தினைப் பொறுத்தது. இப்படிப் பட்ட விவாதங்களின் தீவிரம் சிலருக்குச் சங்கடம் அளிக்கிறது என்றால் அதுவும் கூட விவாதத்தின் எதிர்பார்க்கப் பட்ட ஒரு விளைவு தான். விவாதங்களின் உண்மையை மனதில் இருத்தி புதிய சிந்தனைகளுக்குத் தடையற்ற ஒரு மனப் பாங்கை உருவாக்குவது தான் நம்மைச் செழுமைப்படுத்திக் கொள்ள உதவுமே அல்லாமல், முன்செல்ல இயலாத இறுகிய சிந்தனைகள் தேக்கத்திற்கே வழிவகுக்கும்." என்று திண்ணை ஆசிரியர் குழு எழுதியிருப்பது மிகைப்படுத்தலோ சுயதம்பட்டமோ இல்லையென்றே நான் நம்புகிறேன்.

விவாதக்களத்தை விரிவுப் படுத்துவதும், ஆழப்படுத்துவதும் அதில் பங்கு பெறுவோரின் விரிவாழத்தினைப் பொறுத்தது என்பதை உணர்ந்து கொண்டால் திண்ணை வம்புப் பத்திரிகையாகத் தோன்றாது. திண்ணை விவாதங்களில் நான் கூட "ஜாதி வெறியன்" என்று விளிக்கப்பட்டிருக்கிறேன். பொதுவில் எழுதத் தொடங்கிய பின் அவப்பெயர்களுக்கு அஞ்சக் கூடாது. வசைகளை ஒதுக்கிவிட்டு விருப்பம் இருக்குமானால் கருத்துகளுக்கு பதில் சொல்ல முயல்வது விவாதங்களில் சரியான வழியாக இருக்கும். அதனால் வசை பாடுபவர்பாலும், வசையைப் பிரசுரித்து விட்டது என்று திண்ணையின் பாலும் எனக்கு வருத்தம் உண்டாகவில்லை.

பன்னிரண்டு இதழ்களை நடத்திவிட்டு சாதனைப் பட்டியல் வெளியிட்டுக் கொள்கிறவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இதிலே நான்கு வருடங்களுக்கும் மேலாக எவருக்கும் விசேட சலுகைகள் தராமல் எல்லாரையும் சமமாக பாவிக்க முயன்று வந்திருக்கிற திண்ணை தன் சாதனைகளைச் சுயதம்பட்டம் செய்து கொள்வதில் தவறில்லை. தகுதியற்றவை ஊர்வலம் வந்து கொண்டிருக்கிற வாழ்வில், தகுதியானவை சிலநேரம் தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டுதான் இருப்பைச் சொல்லவும் செய்ததை நிலைநாட்டவும் நேரிடுகிறது. அதற்காக வருத்தப்பட வேண்டியது, தகுதியற்றவற்றைத் தோளில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுபவர்களே.

கதை, கவிதைகள் அல்லாமல் அறிவியல், மானுடவியல், மொழிபெயர்ப்பு, நடப்புச் செய்திகள், விமர்சனங்கள் என்று திண்ணை அளவுக்கு ஆழமாகவும் அறியாப் பிரதேசங்களைத் தொட்டும் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளை வெளியிட்ட இன்னொரு தமிழ் இணைய இதழைத் தேடவேண்டும் என்பது திண்ணையின் சிறப்புகளில் ஒன்று.

எவ்வளவு பிழையாக எழுதினாலும் திண்ணை பிரசுரித்து விடுகிறது என்று ஒருவர் எழுதியிருந்ததைப் படித்த ஞாபகம். சொன்னவர் எழுத்துப் பிழையைச் சொல்கிறாரா கருத்துப் பிழையைச் சொல்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. மாற்றுக் கருத்துகளைப் பிழையென்று அழைக்கிற வழக்கம் நம்மில் சிலரிடம் வேரூன்றியிருக்கிறது. எழுத்துப் பிழையென்று வைத்துக் கொண்டால், எழுதுபவர்க்கே அது குறித்த பிரக்ஞை இல்லையென்றால், பிரசுரிப்பவர் ஏன் அதைக் குறித்து முயற்சி எடுக்க வேண்டும் என்கிற கேள்வி எனக்குள் எழுகிறது. மேலும், நவீன எழுத்தில் எழுத்துப் பிழைகளை லென்ஸ் வைத்துத் தேடுவது மலையேறி விட்டது. சொல்பவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்றே முக்கியமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இலக்கண ரீதியாகப் பிழைகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்தால் தொழிலாளிகள், தலித்துகள் ஆகியோர் எழுதுவதைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டுப் பண்டிதர்கள், மேட்டுக்குடிகள் ஆகியோர் எழுதுவதை மட்டுமே ஆராதித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டி வரும்.

கவிதை என்று வருகிற அனைத்தையும் திண்ணை பிரசுரித்து விடுகிறது என்றும் படித்த ஞாபகம். "சிறியோரை இகழ்தலும் இலமே" என்கிற வரிக்கேற்ப அனைவரின் எழுத்துக்கும் திண்ணை சம-மரியாதை தருவதாக நான் எடுத்துக் கொண்டேன். புகழ் பெற்றவர்கள், நன்றாக எழுதுபவர்கள் ஆகியோர் மட்டுமே எழுதுபவற்றைப் பிரசுரிக்க எண்ணிக்கையிலடங்காதப் பத்திரிகைகள் இருக்கின்றன. புதிதாக எழுதுபவர்கள் எதை எழுதினாலும் பிரசுரித்து உற்சாகப்படுத்த இணையத்தில் தோன்றிய முதல் இதழ் திண்ணை. கடைந்தெடுத்த கடை மனிதனுக்கும் அவன் கருத்துகள் அவனளவில் முக்கியமானவை என்பதை உணர்ந்து அவற்றுக்கு முடிந்த அளவு இடம் கொடுத்து வருகிற பத்திரிகையாகவே திண்ணையை நான் பார்க்கிறேன்.

ஒவ்வொரு பத்திரிகைக்கும் ஒரு சித்தாந்தமும் குழுவும் இருக்கிறது. இது தமிழனின் துரதிர்ஷ்டம். அந்தப் பத்திரிகையில் அவர்கள் விரும்புவதை மட்டுமே விளக்கமாகப் போடுவார்கள். மாற்றுக் கருத்துகளைச் சுருக்கியோ சிதைத்தோ போடுவார்கள் அல்லது கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள். இப்படிப்பட்டச் சூழலில் எல்லாருடையக் கருத்துகளையும் அப்படியே பிரசுரித்து எல்லாத் தரப்பினரும் விவாதிக்கிற Level Playing Field ஆகத் திண்ணை இருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன்.

அறிதலின் மூன்று முறைகளாக தியானம், கற்பனை, தர்க்கம் ஆகியவற்றை ஜெயமோகன் "இந்து ஞான மரபில் ஆறு தரிசனங்களில்" குறிப்பிட்டிருந்தார். விவாதங்களினால் பயனில்லை; பாயிண்ட் பாயிண்டாகப் பேசி எதைச் சாதிக்கப் போகிறோம் என்றும் சிலர் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். இந்திய ஞான மரபின் வழிவழி வந்த முறையே தர்க்கங்களின் மூலம் கற்றுக் கொள்வது என்றும் ஜெயமோகன் சுட்டியிருந்தார். ஐரோப்பாவின் சிந்தனையாளர்களுக்கிடையே நடந்த அறிவுபூர்வமான உரையாடல்களும் விவாதங்களே என்று விரிவாக தர்க்கத்தின் நன்மைகளை ஜெயமோகன் எழுதியிருந்தார். அதை வைத்துப் பார்க்கும்போது, விவாதங்களை வேண்டாம் என்று சொல்பவர்களூம், வம்புக்கும் வாசக சுவாரஸ்யத்துக்கும் சண்டைகளை வளர்ப்பது விவாதம் என்று நினைப்பவர்களூம் ஏன் அப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்பது ஆச்சரியம்தான்.

திண்ணையில் பிரசுரமாகும் கருத்துகளில் பலவும் எனக்கு உடன்பாடு இல்லாதவை; விவாதங்களில் வெளிப்படும் தொனியும் மொழியும் எனக்குச் சில நேரங்களில் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. என்னைப் போலவே பிறரும் நினைக்கக் கூடும். ஆனால், மாற்றுக் கருத்துகளை விரிவாக அறிந்து கொள்ளவும், விவாதங்களில் எவ்வாறெல்லாம் சறுக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று கற்றுக் கொள்ளவும் எனக்கு அவை உதவியிருக்கின்றன. இதனாலெல்லாம் திண்ணையை வம்புப் பத்திரிகை என்று யாரேனும் சொல்வோமேயானால், அது உணர்ச்சி வசப்பட்ட அகவயமான அபிப்பிராயமாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. அவரவர்க்குப் பிடித்தமானதைப் பிரசுரித்தால் மட்டுமே இலக்கியப் பத்திரிகை என்கிற பெயர் திண்ணைக்குக் கிடைக்குமானால், வாசக சுவாரஸ்யத்துக்காக வம்புச் சண்டைகளை வளர்ப்பதை இயல்பாகக் கொண்ட இணைய இதழ் என்ற பெயரைத் திண்ணை வாங்குவதையே என்னைப் போன்ற வாசகர்கள் விரும்புவர்.

ஒரு முரண்-நகையைக் கவனித்திருக்கிறேன். திண்ணையைக் காரமாக விமர்சிப்பவர்கள் தேவை ஏற்படும்போது தம் படைப்புகளைப் பிரசுரிக்கவோ, புத்தக விளம்பரத்துக்காகவோ, அறிவிப்புகளை வெளியிடவோ திண்ணையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தயங்குவதில்லை. எனவே, அடுத்தவர் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் அவர்கள் புறக்கணிக்க இயலாத சக்தியாக திண்ணை விளங்குகிறது என்பதை வாசகர் இதன்மூலம் அறிந்துகொள்ள முடியும்.

பின்நவீனத்துவம் சொல்கிற கலகக் குரலையும் கட்டுடைத்தலையும் ஆக்கபூர்வமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியும் என்று நம்புபவர்களில் நானும் ஒருவன். திண்ணை அதைச் செய்ய முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறதோ என்று அதில் வெளிவரும் பல படைப்புகளை வாசிக்கும்போது எனக்குத் தோன்றியிருக்கிறது.

இணைய இதழ்கள் பெரும்பாலும் பத்திரிகைத் துறையில் அனுபவமற்றவர்களால் நடத்தப்படுகின்றன. அதனால் அவற்றில் குறைகள் அதிகம் என்றும் சொல்கிறார்கள். பிற இணைய இதழ்களைப் பற்றி விரிவாக நான் அறியேன். ஆனால், தொடர்ந்து திண்ணையைப் பல ஆண்டுகளாகப் படித்து வருகிறேன். திண்ணையின் சிறப்பே அது பத்திரிகைத் துறையைச் சார்ந்தவர்களால் நடத்தப்படாததுதான் என்று தோன்றுகிறது. அதனாலேயே, வழக்கமான பத்திரிகைகள் செய்கிற சமரசங்கள், தகிடுதத்தங்கள், எடிட்டிங் ஆகியவற்றைச் செய்யாமல் விமர்சனத்துக்கு ஆளாகிறது என்று தோன்றுகிறது. பத்திரிகைத் துறையில் அனுபவம் பெற்றவர்கள் நடத்தியிருந்தால் திண்ணை பத்தோடு பதினொன்றாக அறியப்பட்டிருக்கும். அதன் சாதனைகள் ஈட்டப்பட்டிருக்கா என்று நான் நினைக்கிறேன்.

திண்ணையிடம் குறைகள் உள்ளன. வடிவமைப்பைச் செம்மைப்படுத்த வேண்டும். தேடுதல் வசதி ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். சிலநேரங்களில் சில கட்டுரைகளின் வரம்பு மீறியச் சொற்களைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டுப் பின்னர் வருத்தம் தெரிவிக்கிறார்கள். நியாயப்படுத்தாமல் வருத்தம் தெரிவிப்பதற்குப் பாராட்டலாம். ஆனாலும், சும்மாக் கிடைத்த மாட்டைப் பல்லைப் பிடித்துப் பார்க்கக் கூடாது என்பதுமாதிரி, இச்சிறுசிறு குறைகள் திண்ணையின் சாதனைகளுடன் ஒப்பிடும்போது பொறுத்துக் கொள்ளத் தக்கவையே. திண்ணையில் வாசகனாய் நான் கற்றதும் பெற்றதும் அதிகம் என்பதை என் அனுபவத்தினூடே நான் சொல்ல முடியும். அது திண்ணையின்பால் உண்டாகிற எந்த எரிச்சலையும் வருத்தத்தையும் புறந்தள்ளி திண்ணையை வாழ்த்தச் சொல்கிறது.

எனவே, திண்ணை தன் பயணத்தைத் தொடர வேண்டும். தமிழில் திண்ணை போன்ற பத்திரிகைகளின் இருப்பும் இடமும் போலிகள் நிஜவேடம் போடும் நவீன வாழ்வில் அவசியமானது.

வம்பும் வாசக சுவாரஸ்யமும் திண்ணையும்

இந்த வாரத் திண்ணையை அவசரமாக மேய்ந்ததில் கவனம் பெற்றவை.

1. முகப்பில் "வாசக சுவாரஸ்யத்திற்காக வம்புச் சண்டைகளை ஊக்குவிப்பதையே இயல்பாகக் கொண்ட இணைய இதழ்" என்கிற வரி உள்ளது.

2. கோ.ராஜாராம் எழுதிய "மைக்ரோசாப்ட் நுழைந்த நாடு" கட்டுரை

3. திண்ணை ஆசிரியர் குழு எழுதிய "சில குறிப்புகள்"

மற்றவற்றை வழக்கம்போல நிதானமாக நேரம் கிடைக்கும்போது மெல்ல வேண்டும்.

A right comment at the wrong place

I tried posting this comment in my friend Boston Balaji Blog for his latest entry regarding Rangabashyam. The comment did not go through fully and also said, more than 5 comments were not allowed when I tried to repost. So, I am giving below what I wrote as comments to my friend Boston Balaji.

பாபா, வம்பு கிசுகிசு பாணியில் எழுதுவதை நிறுத்தும். ஊகங்களில் இறங்கி உங்கள் பெயரைக் கெடுத்துக் கொள்ளாதீர். பாவம், தென்றல் மணிவண்ணன். ரங்கபாஷ்யம் மணிவண்ணன் இல்லையென்று சொல்வதன்மூலம் என்னச் சொல்ல வருகிறீர்கள் என்று சிறார்களும் புரிந்து கொள்ள முடியும். ரங்கபாஷ்யம் சில நாள்களுக்கு முன் எனக்கு அனுப்பியத் தனிப்பட்ட மின்மடலில் அவருடைய தொலைபேசி எண்ணைக் கொடுத்திருந்தார். அவர் விரும்பியவண்ணம் அவருடன் தொலைபேசியில் ஒருமுறை பேசியிருக்கிறேன். குறும்படங்கள் தொடர்பாக. அவர் எல்.ஏ. சுவாமிநாதனும் இல்லை. ரங்கபாஷ்யம் நீங்கள் யூகிக்கிற, கைகாட்டுகிற நபர் இல்லை என்று என்னால் நிச்சயம் சொல்ல முடியும். ஆனாலும், ரங்கபாஷ்யத்தைப் பற்றி அவர்தான் சொல்ல வேண்டும் என்பதால் நான் ஒன்றும் சொல்லப் போவதில்லை. எனவே, இப்படி வம்பு எழுதி வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளாமல், உருப்படியாக ஏதேனும் எழுதுங்கள். இந்தக் கமெண்ட்டைப் போடுவதற்குமுன் நிறைய யோசித்தேன் - இதைச் சொல்ல வேண்டுமா என்று. ஆனாலும், உங்களின் கிசுகிசுவால் மற்றவர்கள் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதால் எழுதுகிறேன். அப்புறம் உங்கள் விருப்பம். அன்புடன், பி.கே. சிவகுமார்

மறந்துபோன மூன்று விஷயங்கள்

கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்களுக்கு வாசக அனுபவம் எழுதியபோது எழுத நினைத்து மறந்துபோன மூன்று விஷயங்களைப் பிற்சேர்க்கையாகத் தருகிறேன்.

பல கட்டுரைகளில் அவர் பார்த்த பிறமொழிப் படங்களைப் பற்றி விவரமாக எழுதியுள்ளார் சுஜாதா. சினிமா என்கிற ஊடகத்தின்மீது ஆரம்பம் முதல் அவருக்கிருந்த அக்கறையையும் ஆர்வத்தையும் இதில் காண முடிகிறது. நல்ல பிறமொழிப் படங்களைப் பார்த்தபோதெல்லாம், தமிழில் அவற்றின் சாத்தியக் கூறுகள் பற்றிக் கவலைப்பட்டிருக்கிறார். சினிமாவுடனான தொடர்பு அவருக்கு ஏற்பட்ட பிறகு, அவர் ஆர்வத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும் தமிழ் சினிமாவில் எந்த அளவுக்கு நனவாகக் கொண்டுவர முடிந்தது என்கிற கேள்விக்கு நேரான எளிய விடை இல்லை என்று அறிவேன். ஆனாலும், அவர் அதுகுறித்து ஏற்கனவே அங்கங்கே துண்டுதுண்டாகச் சொன்னவை மாதிரி இல்லாமல், முழுமையாக எழுதுவார் என்று வாசகராக எதிர்பார்க்கிறேன்.

இருபத்தைந்து எழுத்தாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒவ்வொருவரின் ஒரு சிறுகதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு மானசீகமான சிறுகதைத் தொகுப்பு கொண்டுவர ஆசை என்று சுஜாதா ஏப்ரல் 1973-ல் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பதினைந்து எழுத்தாளர்கள் தேறி இருக்கிறார்கள் என்று அவர்களின் பெயரையும் சொல்கிறார். அவர்கள், கு.ப.ரா, புதுமைப்பித்தன் (ரொம்ப யோசனைக்குப் பிறகு), ஜானகிராமன், சுந்தர ராமசாமி, ஜெயகாந்தன், அசோகமித்திரன், கிருஷ்ணமூர்த்தி, முத்துசாமி, ராஜநாராயணன், ராஜேந்திர சோழன், சார்வாகன், சுப்ரமண்ய ராஜீ, இந்திரா பார்த்தசாரதி மற்றும் ஆதவன் ஆகியோர். அந்தப் பட்டியலில் புதுமைப்பித்தனைப் போட ரொம்ப யோசித்தது ஏன் என்பதை புதுமைப்பித்தன் ஒரு பீடமாகவும் வியாபார உத்தியாகவும் ஆக்கப்பட்டுவிட்ட இன்றையச் சூழலில் அறிவது அவசியமாகும். எனவே, அதுகுறித்து சுஜாதா சொல்கிற காரணங்களைக் கேட்க ஆவல். புதுமைப்பித்தனின் இடத்தையோ புகழையோ குறைப்பது என் நோக்கமில்லை. புதுமைப்பித்தனின் எழுத்துலகச் சாதனைகளை நான் மறுக்கவும் இல்லை. அதே நேரத்தில், புதுமைப்பித்தனுக்கு வீரவணக்கம் வேண்டாம் என்று சொல்வோர் வைக்கிற வாதங்கள் பல இன்றும் என்னைக் கவர்கின்றன. எனவே, புதுமைப்பித்தனை மானசீக சிறுகதைத் தொகுப்பில் தேர்ந்தெடுக்க சுஜாதா ரொம்ப யோசித்தது ஏன் என்கிற கேள்வி ஆவலை உண்டாக்குகிறது. மேலும், இப்போது அவர் முடிவில் இருபத்தைந்து எழுத்தாளர்கள் தேறிவிட்டார்களா? ஆமெனில், அவர்கள் யார்? முதலில் நினைத்த பதினைந்து எழுத்தாளர்களும் அந்தப் பட்டியலில் இன்னும் நிலைக்கிறார்களா என்பது போன்ற கேள்விகளூம் எழுகின்றன.

மே 1975-ல் பின்வருமாறு எழுதியிருக்கிறார்: "ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தில் பாத்ரூம் அலம்புவதிலிருந்து சிகரெட் துண்டுகளைப் பொறுக்குவது, தரை சுத்தம் செய்வது இதெல்லாம் யார் இந்தியர்கள்! பஞ்சாபிப் பெண்கள். வருத்தமாக இருந்தது. அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பிரிட்டிஷ் பவுண்டுகளைப் பதினெட்டால் பெருக்கிப் பார்த்தால் நிச்சயம் இந்தியாவில் ஒரு என்ஜினியருக்குக் கிடைக்கும் சம்பளத்திலும் அதிகமாக இருக்கலாம்... இருந்தும், அதற்காக இப்படியா பொறுக்கி வாழ வேண்டும். புரியவில்லை." இருந்தும் அதற்காக இப்படியா பொறுக்கி வாழ வேண்டும் என்கிற வரிகளில் சுஜாதா சறுக்கி விட்டார். நேர்மையாக உழைத்து வாழ்கிற தொழில் - அது எப்படிப்பட்டதாயினும் - பொறுக்கித்தனம் இல்லை என்பதை அறியாதவர் இல்லை சுஜாதா. அதனாலேயே, இவ்வரி நிறைய வருத்தத்தை உண்டாக்கியது.

****** ***** *****

குளோரியா ஸ்டீநெம் (Gloria Steinem)ஐ நீங்கள் அறிந்திருக்கக் கூடும். The Thousand Indias என்கிற நூலின் ஆசிரியர். நியூயார்க் இதழைத் தொடங்கியவர்களுள் ஒருவர். அறுபதுகளின் இறுதியிலிருந்து எழுபதுகளில் புகழ்பெற்ற அமெரிக்கப் பெண்ணிய இயக்கத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவர். Ms என்கிற இதழைத் தொடங்கியவர். சமீபத்திய டைம் இதழ் (ஏப்ரல் 5, 2004) ஒன்றில் 10 கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லியிருக்கிறார். அவற்றுள் - பின்வரும் கேள்விகளுக்கு அவர் சொல்லிய பதில்கள் கவனத்துக்குரியவை. எழுபது வயதிலும் என்ன போடு போடுகிறார் என்று பாருங்கள். போகிற போக்கில் அவசரமாக நான் செய்திருக்கிற தமிழாக்கத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

"காலம்காலமாகப் பெண்கள் செய்துவருவதை ஆண்கள் செய்வதற்கானக் காலம் வந்துவிட்டது என்று சொல்லும்போது நீங்கள் எதைச் சொல்ல வருகிறீர்கள்?" என்கிற கேள்விக்குப் பின்வருமாறு பதில் சொல்லியிருந்தார்.

"வேலைக்குப் போகிற பெண்கள் குழந்தை கவனிப்பு, குடும்பத்தை நிர்வகித்தல் போன்ற வேலைகளைச் செய்யும் வரை, அவர்கள் ஒரு வேலையை அல்ல, இரண்டு வேலைகளைச் செய்கிறார்கள். அதுமட்டுமில்லாமல், முக்கியமாக - பெண்கள் மட்டுமே அன்பு காட்டியும் சீராட்டி வளர்க்கவும் செய்கிறார்கள், ஆண்களால் அவற்றைச் செய்ய இயலாது என்கிற எண்ணத்துடன் குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள். பெண்கள் எந்த அளவுக்கு அக்கறையுடன் குழந்தைகளை வளர்க்கிறார்களோ அதே அளவுக்கு அக்கறையுடன் ஆண்களும் குழந்தைகளை வளர்க்கிற சமூகத்தை அடைவது அத்யாவசியமானதாகும்."

"சில இளம்பெண்கள் பெண்ணியவாதிகள் என்கிற அடையாளத்தை விட்டு ஓடுவதாகத் தெரிகிறது. பெண்களின் உரிமைகள் குறித்த தாகமுடையவர்களாக்க அவர்களை எப்படி உற்சாகப்படுத்துவீர்கள்?" என்கிற கேள்விக்கு அவர் சொல்லியிருக்கிற பதில் அமெரிக்காவிலும்கூட இன்னும் பெண்விடுதலை முழுமையாகச் சாத்தியப்படவில்லை என்பதை உணர்த்தும்.

"இளம்பெண்களுக்கு இந்த அடையாளத்துடன் பிரச்னை இருக்கிறதென்றால், அவர்களுக்குப் பிரச்னை இருக்கிறது என்பதே இன்னும் தெரியவில்லை என்று அர்த்தம். ஒரு வேலையை வாங்க முயற்சித்தபோது என் தலைமுறையைச் சார்ந்த பெண்களுக்கு உண்டான விழிப்புணர்வு, இளம்பெண்களுக்கு 10 அல்லது 15 ஆண்டுகள் வேலையில் இருந்த பிறகு, அவர்களுக்கு பதவி உயர்வுகள் மறுக்கப்படும்போது ஏற்படுகிறது. பெண்கள் இளமையில் பழமைவாதியாக இருக்கிறார்கள். வயதாக வயதாக அவர்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றவர்களாக மாறுகிறார்கள். ஏனென்றால், வயதாக அவர்கள் அதிகாரத்தை இழக்கிறார்கள். எனவே, ஓர் இளம்பெண் இன்னும் பெண்ணியவாதியாகவில்லை என்றால், கொஞ்சம் காத்திருங்கள் என்றே நான் சொல்வேன்."

"ஓரினத் திருமணங்களைச் சட்டபூர்வமாக்குவதற்கானப் போராட்டம் முக்கியமானப் போராட்டமா அல்லது பிற முக்கியமான பெண்களின் பிரச்னைகளிலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்புதலா?" என்கிற கேள்விக்கு அவர் சொல்லியுள்ள பதில் அதைப் பெண்களின் பிரச்னை என்கிறது.

அவர் சொல்கிறார். "இது பெண்களின் பிரச்னை. பால்ரீதியான வித்தியாசம் பெண்கள் குழந்தை பெறுவதற்காக என்னும்போது மட்டுமே சரி என்கிற சித்தாந்தமே பெண்களை ஒடுக்குகிறது. பெண்களின் ஆரோக்கியம் பால்வித்தியாசத்தை இனப்பெருக்கத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பதில் இருக்கிறது. இது ஆண் மற்றும் பெண் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களுக்கும் பொருந்தும். புஷ்ஷீம் வலதுசாரி அணியினரும் அளவுக்கு அதிகமாக இவ்விஷயத்தில் செயல்பட்டு வருகிறார்கள். ஆனால், ஓரினத் திருமணங்களை எதிர்க்கிறவர்கள்கூட அரசியல் சட்டத் திருத்தம் வேண்டுமென்று கேட்கவில்லை."

***** ***** *****

சரியாகப் படிக்காத மாணவர்களைப் பெயிலாக்குவது இந்தியக் கல்விமுறையில் நாம் அறிந்ததே. தமிழ்நாட்டில் எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் முதல்வராக இருந்தபோது மூன்றாம் வகுப்புவரை எந்தக் குழந்தையையும் பெயிலாக்கக்கூடாது என்கிற வழிமுறையைக் கொண்டுவந்தார். அதற்காக - அந்தக் காலத்தில் அவர் விமர்சிக்கவும் பட்டார்.

சிகாகோ நகரத்தில் பெயிலாக்குகிற நடைமுறை இருந்து வருகிறது. சமீபத்தில் நடந்த ஆய்வு ஒன்றில் - மூன்றாம் வகுப்பில் பெயிலானவர்களுக்கு அடுத்த வருடம் நடந்த தேர்வில் அவர்களிடையே குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் காணப்படவில்லை என்று கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். ஆறாம் வகுப்பில் பெயிலானவர்களுக்கு அடுத்த வருடம் நடந்த தேர்வில், மாணவர்களின் தரம் முன்னைவிட மோசமாக இருக்க வாய்ப்பிருப்பதையும் அறிந்திருக்கிறார்கள். (ஆதாரம்: டைம் ஏப்ரல் 5, 2004)

எனவே, ஒரு குழந்தையை ஒரே வகுப்பில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வருடங்கள் இருத்தி வைப்பது குறித்து ஆலோசித்து வருகிறார்கள்.

என்னைக் கேட்டால், எட்டாம் வகுப்பு வரை எந்தக் குழந்தையையும் பெயிலாக்கக் கூடாது. படிப்பில் மோசம் என்று தோன்றுகிற குழந்தைகளைப் பயிற்றுவிக்க பெயிலாக்குவது தவிர வேறு எத்தனையோ உருப்படியான வழிகள் உள்ளன.

வாசக அனுபவம்: கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்கள் - சுஜாதா

எளிமையான உரைநடையில் உயிர்ப்புடன் எழுத முடியும் என்று நிரூபித்தவர் சுஜாதா. உரைநடையிலும் உத்திகளிலும் அவர் புகுத்திய புதுமைகள் பல. ".... மறந்தவர்களுக்கு அடுத்த வேளைச் சோறு கிடைக்காது" (ஜனவரி 1973), "அவர்களைப் பசித்த புலி தின்னட்டும்" (ஜனவரி 1975), "அவர்களுக்குச் சகல ஐசுவரியங்களும் கிட்டும். உடல் நலம் ஓங்கும், வாகனங்களால் இன்பம் கிட்டும். கடிதத் தொடர்பால் உத்தியோக உயர்வு. ஒப்பந்த வியாபாரங்களில் மிகுந்த லாபம். சிறுபயண பலிதம் இவை ஏற்படும்." (செப்டம்பர் 1975) ஆகியவை பல பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் சுஜாதா எழுதியவை. இவற்றை இன்றும்கூட பெயர் பெற்ற எழுத்தாளர்கள் தங்கள் படைப்புகளில் பயன்படுத்திக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கும்போது சுஜாதாவின் தாக்கத்தை ஒருவர் அறிந்து கொள்ள இயலும்.

அக்டோபர் 1972-லிருந்து அக்டோபர் 1989 வரை கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்களில் சுஜாதா எழுதியவையும் இன்னும் சில வேறு கட்டுரைகளும் இத்தொகுப்பில் உள்ளன. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர் எழுதியவையும் இன்றைக்கும் படிப்பதற்கு சுவாரஸ்யமாக இருப்பது சுஜாதாவின் டிரேட் மார்க். அவருடைய புனைகதைகளைவிட Non-fictions எனக்கு அதிகம் பிடித்திருக்கின்றன. இதற்குக் காரணம் தெரியவில்லை. தகவல் களஞ்சியமாக அடுத்தவர் சொன்னால் ஆகிவிடக்கூடிய விஷயங்களுக்குக் கூட எளிமையும் இலக்கிய மெருகும் அவரால் Non-fictionsல் தரமுடிவது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். எளிமை மட்டும் சுஜாதாவின் சிறப்பல்ல. அறிவுஜீவி வேஷம் போடுகிற எழுத்தாளர்களிடையே அவர் நிஜமான அறிவுஜீவிதான் என்பதை அவரைப் பிடிக்காதவர்களும் ஒத்துக் கொள்வர். அது வாசகரை அவர்பால் ஈர்க்கிறது. சுய விருப்பு வெறுப்பு என்கிற தற்குறிப்புகளை சொல்லுகிற விஷயத்தின்பால் அதிகம் ஏற்றாமல் நுட்பமான அங்கதத்துடனும், சில இடங்களில் வாய்விட்டுச் சிரிக்க வைக்கிற வெடிகளுடனும், என் அறிவைப் பார் என்று அலட்டிக் கொள்ளாமல் வெளிப்படுகிற புத்திக் கூர்மையுடனும் பேசுவது சுஜாதாவின் வெற்றிக்குப் பின்புலங்கள். சுஜாதாவின் வெற்றிக்கு இன்னொரு காரணம் தன் படைப்புகளில் Repetition இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்வது. சுஜாதாவைத் தொடர்ந்து படிப்பவர்கள் - தினமணியில் தொடர்ந்து எழுதிவந்த அறிவியல் கட்டுரைகளை அவர் நிறுத்தி விட்டதற்கு முக்கியமான காரணம் ஒரு அளவுக்கு மேல் Repetition வந்து விடுகிறது என்று அவர் சொன்னதைப் படிப்பதற்கு முன்னேரே - இதை உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

அவர் உரைநடையை எல்லாரும் எளிமைக்கு உதாரணம் காட்டுவர். அவர் செய்த புதுமைகளில் பல ஏற்கனவே புதுமைப்பித்தன் செய்தவைதான் என்று அவர் சொன்னதாக ஒருமுறை படித்த ஞாபகம். சுஜாதா கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்களில் கூட, 1940-லேயே பண்டிதராயினும் எவ்வளவு எளிமையாக எழுதியிருக்கிறார் என்று உ.வே.சா.வின் "என் சரித்திரத்தை" எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

பின்வரும் வரிகளில் கச்சிதமாக ஞானக்கூத்தனைப் பற்றி அவர் சரியாகச் சொல்லியிருப்பதைப் பார்த்து "ஆமாம்" என்று தலையாட்டிக் கொண்டேன். "ஞானக்கூத்தனைப் பாகுபடுத்துவது கஷ்டம். அவர் வரிகளை ரசிப்பதும், அவற்றில் நம்மையே கண்டுபிடிப்பதும் சுலபம்."

மரபின் செழுமையை உள்வாங்கிக் கொண்டு ஆனால் மரபின் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடாமல், நவீன வாழ்வும் இலக்கியமும் வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிற புதிய பரிமாணங்களையும் புரிந்து கொண்டு, இரண்டுக்கும் பாலம் அமைத்து, இருப்பதை மீறிப் புதியதாக ஒன்றைச் சிந்திக்கத் தூண்டுவது எழுத்தாளரின் வேலை என்பதை சுஜாதா தெரிந்தோ தெரியாமலோ அறிந்து வைத்திருக்கிறார். இலக்கியம் எதற்கு, அதற்கு நோக்கமுண்டா என்னும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதை அந்தக் காலம் முதலே அவர் தவிர்த்து வந்திருக்கிற போதினும், அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் அவருக்குத் தெரிந்தே இருக்கின்றன என்பதை அவர் Non-fictionsஐக் கூர்ந்து அவதானிக்கும்போது அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

யாப்பு, தொல்காப்பியம், சிவவாக்கியர், புறநானூறு, நேரிசை வெண்பா என்று அலசுகிற சுஜாதாதான் ரேடியோ கார்பன் டேட்டிங், ஹைக்கூ, ராபர்ட் ப்ராஸ்ட், எரிக்கா ஜாங், புதுக்கவிதை, புவியரசு, ஞானக்கூத்தன், HDTV, போயிங் என்று நவீன வாழ்வின் முகங்களையும் தமிழுக்குக் காட்டியிருக்கிறார். மரபைக் குறித்து இவ்வளவு எளிமையாக தமிழாசிரியர்கள் கூட சொல்ல முடியுமா என்பது கேள்வியென்றால், அறிவியலையும் நவீன இலக்கியம் பற்றியும் கூட இவ்வளவு எளிதாக இன்னொருவர் சொல்ல முடியுமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. அறிவியல் தமிழ் எழுத விரும்புபவர்கள் இத்தொகுப்பில் சுஜாதா எழுதியுள்ள ரேடியோ கார்பன் டேட்டிங் பற்றியக் கட்டுரையை அவசியம் படிக்க வேண்டும்.

"உண்மையான ரசிகர்கள் கடிதம் எழுதுவது அல்லது நேரில் வந்து சந்திக்கிற ஜாதியில்லை" என்று ஏப்ரல் 1976ல் சுஜாதா எழுதியிருப்பதில் பெருமளவு உண்மை இருக்கிறது. மேலும் மே 1977ல் "மற்றவர்கள் எப்படியோ எனக்கு 'எழுத்தாளர்களைச் சந்தியுங்கள்' என்றால் எப்போதும் அலர்ஜி" என்றும் சொல்லியிருக்கிறார். அப்படியிருக்க, அம்பலம் சாட்டில் வாசகர்களுடனானக் கலந்துரையாடலுக்கு அவரைத் தூண்டியது எது என்று வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அவரைக் கேட்க வேண்டும். ஒருமுறை நான் அம்பலம் சாட்டில் கலந்து கொண்டிருந்திருக்கிறேன். சந்தை மாதிரி ஒரே நேரத்தில் பலர் பேசிக் கொண்டு ஏக இரைச்சல். சுஜாதா பொறுமையாக எல்லாருடைய கேள்விகளுக்கும் சுருக்கமாகப் பதில் சொல்ல முயல்கிறார். ஆனால், வருபவர்களில் பாதிப்பேராவது அவர் மீதுள்ள அன்பினால் வாராவாரம் வருபவர்கள் என்று தோன்றியது. எந்தவிதமான சீரியஸ் உரையாடலையும் ஒரு வாசகன் எழுத்தாளருடன் இத்தகைய forumகளில் நிகழ்த்தி விட முடியாது என்பதை மீண்டும் உணர்ந்தேன். அம்பலம் சாட்டைவிட ஓர் இதழில் வாசகர் கேள்விக்கு அவர் சொல்கிற பதில்கள் உருப்படியான நிகழ்ச்சி. சுஜாதா இல்லாதபோது அவர் சார்பாக அவரின் தீவிரவாதி வாசகர்கள் பதிலளிப்பதில் தவறில்லை. ஆனால், அன்றைக்கு சுஜாதாவிடம் ஒருவர் ழ-கணினி சார்ந்து கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு தீவிரவாதி வாசகர் சுஜாதாவை பேசவே விடாமல் இடையில் புகுந்து புகுந்து எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். கேள்வி கேட்டவர் "நீங்கள் கொஞ்சம் சும்மா இருங்கள். நான் சுஜாதாவைக் கேட்கிறேன்" என்றுக் கடுமையாகச் சொன்னபின்னே அமைதியானார். சுஜாதா அந்தக் கேள்விக்கும் பொறுமையாகப் பதில் சொன்னார். சுஜாதாவைவிடச் சிறப்பாக அவர் வாசகர்கள் பதில் சொல்லிவிட முடியாது. எனவே, அன்பின் பொருட்டுகூட இப்படித் தீவிரவாதி வாசகர்கள் இடையில் புகுந்து அவருடனான உரையாடலைக் கெடுக்க சுஜாதா அனுமதிக்கக் கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

மரபில் பயிற்சி பெற வேண்டும் என்று என் நண்பர்கள் சிலரும்கூட வெண்பா முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். நானும் ஈடுபட்டவன்தான். தவறில்லை. ஆனால், எதுகை, மோனை, தளை என்று இலக்கணச் சுத்தமாக எழுதவேண்டும் என்பதில் காட்டுகிற முனைப்பை உள்ளடக்கத்தில் பெரும்பாலும் அவர்கள் காட்டுவதில்லை. அதனாலேயே, அவர்கள் எழுதுகிற வெண்பாக்கள் பெரும்பாலும் "என் புருஷனும் சந்தைக்குப் போனான்" என்கிற ரேஞ்சில் உள்ளன. அவர்கள் சுஜாதாவின் பின்வரும் இரண்டு நேரிசை வெண்பாக்களைப் படித்து அவை சுட்டுகிற பொருள், அங்கதம், தொனி ஆகியவற்றின் சிறப்பை அறியலாம்.

வள்ளுவர் வீட்டில் இருக்கையில் வாசுகியார்
மெள்ள நடக்கிறார் ஏனென்றால் - உள்ளே
திருக்குறட் பாவெழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது
குறுக்கிட்டால் கோபம் வரும்.

மீசா மறைந்து எமர்ஜென்ஸிவிட்டுப் போய்
தேசாயின் ஆட்சியில் சந்தோஷம் - பேசாமல்
பாத்திரம் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டெல்லாரும்
..... குடிக்க வாரும்!

ஜப்பானியர்கள் அவர்கள் மொழியிலேயே பயில்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்லுகிற சுஜாதா, "மொழியைக் கன்னி, தாய் என்று கொஞ்சுகிற பிஸினஸ்ஸை விட்டொழித்தால் தான் நமக்கு விடிவு காலம்" என்று சொல்வது மிகவும் சிந்தனைக்குரியது. "டாக் என்று எழுதினால் அது Talk, Dog, Dock எல்லாவற்றிற்கும் பொதுவாகிறதே. கனமான க, ட, த, ப சப்தங்களுக்கு நான்கே நான்கு எழுத்துக்கள் அல்லது குறியீடுகள் தேவை" என்று மே 1973லேயே சுஜாதா எழுதியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

டில்லி தமிழ்ச் சங்கத்தில் ஜனவரி 1980ல் "பிரபலமாயிருப்பவர்கள் இலக்கியம் படைக்க முடியாது, பிரபலத்தைத் தாக்குவது சம்பிராதய சந்தோஷங்களில் ஒன்று" என்று சுஜாதா நம்புகிற வண்ணம் நடந்த வாசகர் கூட்டத்தில் பங்கேற்றுவிட்டு வெளியே வந்தபின் சுஜாதா எழுதிய பின்வரும் பாரா என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. .

"குளிர் எலும்பைத் தொடுகிறது. ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட புகைப்படலம் நகரத்தைக் கவ்வுகிறது. அந்தச் சேலத்துச் சிறுமி சாக்குப் பையைத் தன்மேல் சுற்றிக் கொண்டு தன் தங்கச்சியையும் அணைத்துக் கொண்டு மரத்தடியில் தூங்குவதற்கு ஆயத்தம் செய்கிறாள். இலக்கியம் என்பதே ஒரு தேவையில்லாத சமாச்சாரமாகப் படுகிறது அப்போது. எல்லாக் கதைகளையும் கவிதைகளையும் எரித்து அவளைச் சூடு பண்ண வேண்டும் போலிருக்கிறது."

மேற்கண்ட பாராவின் கடைசிவரி பொட்டில் அடித்து என்னை நிறைய நேரம் அவஸ்தைக்குள்ளாக்கியது.

வலைப்பதிவுகளில் மோசமான கமெண்ட்டுகள் எழுதப்படுகின்றன என்று பலர் வருத்தப்படுகிறார்கள். உண்மைதான். இவை குறித்து அந்தந்த வலைப்பதிவின் உரிமையாளர்கள்தான் முடிவெடுக்க வேண்டும். என்னுடைய வலைப்பதிவில் என்னைப் பற்றி எவ்வளவு மோசமான கமெண்ட் வந்தாலும் அதை அனுமதிக்க வேண்டும் என்று ஆரம்பத்திலேயே முடிவெடுத்து விட்டேன். அடுத்தவரைப் பற்றி மோசமாக வந்தால், அவற்றை தேவைக்கேற்ப எடிட் செய்யவோ நீக்கவோ வேண்டும் என்றும் நினைத்திருக்கிறேன். இது, அடுத்தவரைத் தாக்க என் வலைப்பதிவைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நான் அனுமதிக்கிறேன் என்பது மாதிரியான குற்றச்சாட்டுகள் வரக்கூடாது என்பதால். ஆனால், கடுமையாக விமர்சிப்பவர்களையும் பிரசுரிப்பது Gamesmanship உத்தி. எதிர்ப்பவனையே பதிப்பிப்பதில் எதிர்ப்பின் பிரகாசம் போய்விடுகிறது என்று சுஜாதா எழுதியுள்ளது மிகவும் உண்மை. அசோகமித்திரனின் "இன்னும் சில நாட்களில்" வெளிவந்தபோது மேல்உறையின் உள்பக்கத்தில் அசோகமித்திரனை கடுமையாக விமர்சித்திருப்பவர்களையும் பிரசுரித்திருந்ததை சுஜாதா குறிப்பிடுகிறார்.

புறநானூறைப் பற்றிச் சுஜாதா எழுதியவையும் அதனால் அவருக்குக் கிடைத்த விமர்சனங்களும் இத்தொகுப்பில் உள்ளன.

"புறநானூறைச் சற்று ஆழமாகப் படித்தேன். எனக்கு நிறையச் சந்தேகங்கள் எழுந்தன. அவை இவை. ஏன் நானூறு? காலம் என்ன? திணை துறைப்படுத்தியவர் யார்? ஏன் பெரும்பாலான பாட்டுகளின் அரசர்களை இரவலர்கள் பிய்த்துப் பிடுங்குகிறார்கள்? 'உன்னைப்போல உண்டா நீ தருவாய். தராமலா இருப்பாய். எவ்வளவோ தந்தவனாச்சே நீ" என்று சோப்பு வைத்து "என்னைப் பார். நெடுந்தூரம் வந்திருக்கிறேன். வயிறு ஒட்டியிருக்கிறது. எலும்பு தெரிகிறது. எனக்குத் தெரியும் உன்னைப் புகழாமலேயே கொடுப்பாய். நீ பெரிய ஆள்" என்று பாடல்கள் நிறைந்த புறநானூற்றுக் காலம் பஞ்ச காலமா?"

சுஜாதா மேலும் தொடர்கிறார். "பொதுவான உணர்ச்சி கலக்காத தன்மை - போரில் இறந்துபோன கணவனுக்கு ஒப்பாரிப் பாட்டிலும் இயற்கை வருணனை - சில திரும்பத் திரும்ப வரும் சொற்றொடர்கள், இவைகளை எல்லாம் பார்க்கையில் ஒரே ஆளே முழுவதையும் எழுதியிருக்கலாம் என்று சந்தேகம் தோன்றுகிறது."

இக்கருத்துகளைக் குறித்து சுஜாதா இப்போது என்ன நினைக்கிறார் என்று வாய்ப்புக் கிடைத்தால் கேட்க வேண்டும். இத்தகையக் கருத்து கொண்டிருந்தவரை புறநானூறுக்கு எளிய உரை எழுதத் தூண்டியது எது என்றும் அறிய வேண்டும்.

சுஜாதா புறநானூறைப் பற்றிச் சொந்த அபிப்பிராயங்களாக மேற்கண்ட கட்டுரையை எழுதியதும், "எழுதினால் பிரசுரிக்க ஆள் இருக்கிறது என்று எதையும் எழுதுகிறார்" என்று அவர்மேல் தாக்குதல் நடந்திருக்கிறது போலிருக்கிறது. புன்னகையுடன் மன்னிப்போம் என்று பதில் சொன்ன சுஜாதாவின் பின்வரும் கூற்று இன்றைக்கும் பொருத்தமானது. "பண்டிதத்தனத்துக்கு அப்பாற்பட்டு இம்மாதிரி சில கேள்விகள் இருப்பதை சகித்துக் கொள்ள முடியாத இந்த நிலைகூட தமிழன் தலைவிதிகளில் ஒன்று." சுஜாதா, வாழ்நாள் முழுவதும் இப்படி நீங்கள் புன்னகையுடன் மன்னிக்க வேண்டிய தருணங்கள் அடிக்கடி ஏற்படும். இணையமயமாகிவிட்ட உலகில் இத்தகைய கூக்குரல்களும், குற்றம் கண்டுபிடிப்பவர்களும் நேற்றைவிட அதிகம். அவற்றினாலெல்லாம், இந்த மாதிரி புதுக்கோணங்களைக் காட்டுவதை நிறுத்தி விடாதீர்கள்.

தாமஸ் டிஷ் என்ற அமெரிக்க எழுத்தாளரை சுஜாதா கண்ட நேர்காணலின் பின்வரும் பகுதி சுஜாதா எழுத்துகளில் விரவிக் கிடக்கும் நகைச்சுவைக்கு ஒரு சோறு.

சுஜாதா: "மிஸ்டர் டிஷ், இந்தியாவில் உங்கள் முதல் அனுபவங்கள் எவ்வாறு இருந்தன?"

டிஷ்: "இந்தியாவில் முதன் முதல் என்னைக் கவர்ந்தது பம்பாய் தெருவில் நான் பார்த்த பசுமாடுதான். போக்குவரத்தைப் பற்றிக் கவலையே படாமல் மெதுவாக மென்று கொண்டு அது நடந்து செல்ல அதைப் பின் தொடர்ந்தேன். ஒரு மார்கெட்டை அணுகியது. அங்கே பார்த்தால் அதன் சகாக்கள் ஒரு மந்தையே இருந்தன. சுதந்திரமாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டு... சாதுவாக... ஆஹா, நியூயார்க்கில் இப்படி பசுக்கள் உலவினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்."

சுஜாதா: "நிச்சயம் அனுப்புகிறோம்."

நல்ல கவிதையை அடையாளம் கண்டுபிடிக்க உத்திரவாதமாக சுஜாதா சொல்கிற பத்து வழிகளைக் கவிதை எழுத முனைபவர் அவசியம் படிக்க வேண்டும்.
கருத்தின் தர்க்கத்தன்மையினால் ஒருவழியை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். "மரபில் எழுதியிருந்தால் பெரும்பாலும் நீக்கிவிடலாம். சீர், தளை என்று கட்டாயப்படுத்தும்போது கவிதானுபவம் பாதிக்கப்படுகிறது. பாசாங்கு வந்துவிடும். விதி விலக்காக மிக மிகச் சில கவிதைகள் மரபில் வரலாம். ஞானக்கூத்தனின் அம்மாவின் பொய்கள் விருத்த வடிவுள்ளது தற்செயலே. மரபின் நல்ல கவிதைகள் அனைத்தும் எழுதப்பட்டு விட்டன." என்று சொல்கிற சுஜாதா, "தற்காலத்தில் மரபு எழுதினால் அது அனக்ரரனிஸம், பாசாங்கு" என்று முடிக்கிறார். ஞானக்கூத்தனிடம் கூட யாப்புடன் எழுதுவதால் சில வரிகள் அனாவசியமாக நீண்டு விடுவதற்கு உதாரணமாக "யெதிரெதில் உலகங்கள்" கவிதையை இன்னொரு இடத்தில் சொல்கிறார். இதைப் படித்தவுடன், சுஜாதாவை மரபின் பரமவைரி என்று உருவகித்துக் கொண்டு, அவரைச் சிலர் வசைபாடி மற்போருக்கு அழைக்கக் கூடும். சுஜாதா, அப்படியேதும் நிகழ்ந்தால் என்னை மன்னியுங்கள். இந்த மாதிரியான சிந்திக்கத்தக்க கருத்தால் நான் கவரப்பட்டதைச் சொல்லாவிடில் என் வாசக அனுபவம் முழுமை பெறாது.

"நான் கவிஞனல்ல, கவிதையை மொழி பெயர்ப்பது எனக்குச் சிறிது துணிச்சலான காரியமாகவே படுகிறது" என்கிற சுஜாதா, ·ப்ராஸ்டின் இரண்டு கவிதைகளை அழகாகவும் எளிமையாகவும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்:

1. புல்வெளியை சுத்தம் செய்யச் செல்கிறேன்
இலைகளை மட்டும் பெருக்கிவிட்டு வந்துவிடுவேன்
சிலவேளை ஜலம் வடிவதைப் பார்த்துவிட்டு வருவேன்
அதிக நேரமாகாது நீயும் வாயேன்.

2. கன்றுக்குட்டியைக் கொண்டுவரப் போகிறேன் அதன்
அம்மாவின் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறது ரொம்பச் சின்னது
அம்மா அதை நக்கிக் கொடுக்கும்போது தடுக்கி விழுகிறது
அதிக நேரம் ஆகாது. நீயும் வாயேன்.

ராயப்பேட்டை பாலுவைப் பற்றி சுஜாதா எழுதிய பன்னிரண்டடியான் வந்த பல விகற்பப் ப·றொடை வெண்பாவும் இத்தொகுப்பில் உள்ளது. அதை நான் குறிப்பிடாவிட்டால் எனக்கு மோட்சம் கிடைக்காது என்ற நண்பரின் ஆசைக்காக இதோ.

எல்லோரும் பாட்டெழுத நான் ஏன் விதிவிலக்கா?
எல்லோரும் என்பதுடன் (யோசி) எதுகைக்கு
எல்லோரா! எப்படி? ஈஸி, கவிஎழுத
வல்லோரில் நான்ஒருவன் என்பதைக் காட்ட
அடுத்த கவிதைக்கு வந்துவிட்டேன் மேலே
தொடுத்து அமைப்பதில் தொந்தரவு இல்லை
படுத்துக் களைத்திருக்கும் பத்மாவைப் பாச்சா
கடித்த* கதைபற்றிச் சொல்ல நினைத்தவன்
பாயை விரித்துப் படுத்தவளைப் பாச்சா
வாயைத் திறந்து ..' வரைக்கும் வந்துவிட்டேன்
மாயச் சுழலிது, மேலே முடிச்சவிழ்க்க
ராயப்பேட்டை பாலு! வா!

* - கெடுத்த என்றும் பாடம்

வலைப்பதிவு வைத்திருக்கிற அன்பர்கள் அனைவரும் பெரும்பாலும் கட்டுரைகள் எழுதி வருகின்றனர். கட்டுரை எழுத நினைக்கிற அனைவரும் படிக்க வேண்டிய எழுத்தாளர்களுள் சுஜாதா முக்கியமானவர்.

நன்றி: கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்கள் - சுஜாதா - விசா பப்ளிகேஷன்ஸ், பழைய எண் 55, புதிய எண் 16, வெங்கட் நாராயணா ரோடு, தி. நகர், சென்னை - 17. போன் 24342899, 24327696, - இரண்டாம் பதிப்பு: பிப்ரவரி 2003 - விலை ரூபாய் 52.

சொன்னால் விரோதமிது ஆகிலும் சொல்லுவேன் கேண்மினோ

தன்னைக் குறித்தத் தனிப்பட்ட விஷயங்களைத் தராமல், "யார் இவரோ?" என்று பிறர் புருவம் உயர்த்தும்படி, புனைபெயரிலோ பொதுப்பெயரிலோ இணையத்தில் எழுதுபவர்களை முகமூடிகள் என்று யாரோ புண்ணியாவான் வரையறுக்க, அந்தப் பழக்கம் வாழையடி வாழையாய் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இதைக் குறித்து நண்பர் காசி அவர் வலைப்பதிவில் எழுதியபோது, நான் எழுதிய கருத்துகளும், நண்பர் பத்ரி எழுதிய கருத்துகளும் நினைவுக்கு வருகின்றன.

தொகுத்துப் பார்த்தால் - எவரும் நிஜமுகங்கள் இல்லை; எல்லாருமே முகமூடிகள்தான் என்பது பத்ரியும் நானும் எழுதியவற்றின் சாரம். எனவே, சொல்லுபவரின் குலம், கோத்திரம், நட்சத்திரம் என்று ஆராயாமல், என்ன சொல்கிறார் என்று ஆராய்வது மேலானதாக இருக்கும்.

தனிப்பட்ட அடையாளத்தைத் தர நேராமல் ஒருவரைக் காப்பது இணையத்தின் சிறப்புகளில் ஒன்று. அதற்காக இணையத்தைக் குறை கூறாமல், இணையம் வழங்குகிற அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்பவரைக் குறை சொல்வது சரியல்ல.

இப்படி தன்னைப் பற்றிய விவரங்களைத் தராமல் எழுதுபவர்கள் மோசமாகவும், ஆபாசமாகவும் எழுதக் கூடும் என்கிற வாதத்திலே உண்மையிருக்கிறது. அத்தகைய விபத்துகள் நேரிடுமானால், அப்படி எழுதுபவர்களை முற்றிலும் அலட்சியம் செய்துவிட்டுப் போகிற வழி இருக்கிறது. அல்லது, தனிப்பட்ட முறையில் வரம்புமீறி கொடுமைப்படுத்தப் படுவோமேயானால், இப்படி எழுதுபவர்களைக் கண்டுபிடித்து அவர்களின் மேல் நடவடிக்கை எடுப்பது பெரிய காரியமில்லை. ஆனாலும், எனக்குத் தெரிந்து தமிழ் மடலாடற்குழுக்களிலே வரம்புமீறி யாரும் பேசியதைப் பார்த்த நினைவில்லை. கடுமையாகவும், ஆவேசமாகவும், ஒருதலைப்பட்சமாகவும் கருத்துகளை வைப்பவர்கள் இருக்கக்கூடும். அவற்றையெல்லாம் நம்புகிற மாதிரியான நிஜமுகத்துடன் செய்பவர்களும் இருக்கிறார்களே.

விமர்சனத்தை விரும்பாதவர்களும், மாற்றுக் கருத்துகளை அனுமதிக்காதவர்களும், எல்லா விஷயங்களிலும் தாங்கள் சொல்வதே முடிவாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர்களுமே, அடுத்தவர் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னால், அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்க்காமல், சொல்பவர் யார் என்று புரளி கிளப்பிக் கொண்டு போலீஸ் உத்தியோகம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

தன்னுடைய தனிப்பட்ட விவரங்களைக் காரணங்களினாலோ காரணங்கள் இல்லாமலோ வெளியிட மறுக்கிற ஆனால் குழுமங்களில் உரையாட விரும்புகிற நண்பர்களைக் கேள்வி கேட்க நமக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்றே நான் நம்புகிறேன். இப்படி இந்த விஷயத்தில் நான் நினைப்பதை எழுதுவதில் எனக்குச் சங்கடங்கள் உள்ளன. இதையெல்லாம் நான் முன்னர் நண்பர் காசி வலைப்பதிவில் எழுதப்போய், அதற்கப்புறம் சொந்த விவரங்களைத் தராமல் யாரேனும் எழுதினால், அது நான் என்று நினைத்து ஒவ்வொரு முறையும் சந்தேகப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் வலைப்பதிவு வைத்திருக்கிற வம்புகளில் ஆர்வமுள்ள நண்பர் ஒருவர். டைனோ, இட்லி வடை, பெயரிலி, ஆப்பு என்று பலரை நான் என்று நினைத்து என்னிடமே கேட்டிருக்கிறார். வம்புக்கும் கிசுகிசுக்கும் முக்கியத்துவம் தருகிற மனோபாவம், நீங்கள் அவரா, நீங்கள் இவரா, இல்லையென்றால் இவர் யாராக இருக்கும் என்று வாக்கெடுப்புகள் நடத்திக் கொண்டிருப்பது. எனவே, அவரைப் போன்ற நண்பர்கள் அவர்களின் கற்பனையின் சுதந்திரத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பை அளித்துவிட்டுத் தொடர்கிறேன்.

மீண்டும் இதுகுறித்து மேற்கண்ட கருத்துகளை எழுதவும் விவரிக்கவும் அவசியமில்லை. ஆனால், இணையத்தில் முகமூடி என்பதற்கு நாம் வைத்துள்ள வரையறையைக் கொண்டு பார்க்கும்போது, அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய பல உண்மைகளைத் தமிழ் இலக்கியத்திலும் காணமுடியும்.

அவைகளில் முதலாவது -

திருவள்ளுவரும் ஒரு முகமூடியே என்று சொல்லலாம்.

திருவள்ளுவர் எந்த மதத்தவர் என்று நமக்குத் தெரியாது. அவர் சைவர் என்றும், சமணர் என்றும் இன்றுவரை வாதங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. எல்லா ஜாதிகளும் அவரை தம் ஜாதிக்காரர் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் பெருமைப்பட்டுக் கொள்கின்றன. அவர் எவ்வளவு காலம், எங்கு வாழ்ந்தார் என்று அறுதியிட்டுக் கூறமுடியவில்லை. அவரின் பெற்றோர் பெயர் தெரியாது. அவர் குறளிலிருந்து அதை ஊகிக்கிறார்கள். திருவள்ளுவரைப் பற்றி வழங்கிவருகிற கதைகளுக்கு ஆதாரங்கள் எதுவும் கிடையாது. திருக்குறளில் தமிழைப் பற்றியும் எங்கும் அவர் சொல்லவில்லை. திருவள்ளுவரைப் பற்றிய நிஜவிவரங்கள் எதுவும் தெரியாது என்பதால் திருவள்ளுவர் ஒரு முகமூடி என்று ஒருவர் வாதிட முடியும்.

திருவள்ளுவர் மட்டும் முகமூடியில்லை. சங்க காலம் முதல் இன்றுவரை சாகாவரம் பெற்ற பாடல்களை எழுதிய எத்தனையோ பேரை இப்படி முகமூடி என்று வகைப்படுத்தலாம். எழுதியவரின் பெயர், ஊர் போன்ற விவரங்கள் தெரியாமல் எழுதிய பாடலின் பெயராலேயே அழைக்கப்படுகிற புலவர்கள் பலர் இருந்திருக்கிறார்கள். செம்மண் நிலத்தில் பெய்த மழைநீரைப் பற்றிய தொடரைத் தன் பாடலில் பயன்படுத்திய செம்புலப்பெயல்நீரார், பாழடைந்த ஓர் ஊரின் வீட்டு முற்றத்தில் அணில் விளையாடிய காட்சியை விளக்கிய அணிலாடுமுன்றிலார், குளத்தின் காட்சிகள் இரண்டை வர்ணித்த கயமனார், வெள்ளத்தின் நுரை பாறையில் மோதிக் கரையும் காட்சியை உவமையாக்கிய கல்பொருசிறுநுரையார், குப்பைமேட்டுக் கோழிகளின் சண்டையைப் பாடிய குப்பைக்கோழியார் என்று பலர் முகமூடி என்கிற வரையறைக்குப் பொருந்துபவர்கள்.

ஆனால், இப்படியெல்லாம், முகமூடி என்கிற வரையறையை நம் முன்னோர்கள் செய்ததில்லை. யார் எழுதியது என்று தெரியாவிட்டாலும், அவர்கள் எழுதியதை வைத்தே அவர்களுக்கு புகழ்ப்பெயர்கள் சூட்டியிருக்கிறார்கள். காலத்தை வென்று தம் படைப்புகளினால் - தாங்கள் சொல்லிய கருத்துகளினால் - அப்புலவர்கள் நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

அதை நாம் இணையத்திலும் தொடர்வதுதான், தமிழ் மரபாக இருக்கும் அல்லவா?

ஓடி விளையாடு - 2

என் மகன் pre-school படிக்கும்போது என் மனைவிக்கு நட்பானவர் மர்லின். மர்லினின் இரண்டாம் மகனும் என் மகனும் pre-schoolல் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். அமெரிக்கர்கள் குறித்துப் பொதுவாகப் பிறரிடம் காணப்படும் எதிர்மறையான பிம்பங்களை உடைக்கக் கூடிய குணாதிசயங்கள் உடையவர் மர்லின். நான் இங்கே பார்த்ததில் பாதிப்பேர் இப்படிப்பட்டவர்கள். உதாரணமாக, அமெரிக்கர்கள் குழந்தைகளை டே கேரில் விட்டுவிட்டு தங்கள் வேலை, பொழுதுபோக்கைப் பார்ப்பவர்கள் என்று ஒரு பிம்பம் உள்ளது. இது கணிசமான அளவில் உண்மையாக இருக்கலாம். கணவனும் மனைவியும் வேலை செய்கிற குடும்பத்துக்கு வேறு வழிகள் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. பேரன் பேத்திகளைப் பார்த்துக் கொள்வதற்குத் தாத்தா பாட்டிகள் உடன் வசிப்பதில்லை. உடன் வசிக்காமல் அருகிலேயே வசித்தாலும் அவர்களைத் தினசரி தொந்தரவு செய்வது சரியில்லை என்று தனிமனித உணர்வுகளை மதிப்பவர்களாக அமெரிக்கர்கள் பெரும்பாலும் இருக்கிறார்கள். என் இந்திய நண்பர்கள் பலருமே - இருவரும் வேலை செய்தால் - குழந்தைகளை டே கேரில் விடுபவர்கள்தான். இதை வைத்துக் குழந்தை மேல் அக்கறையில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டை வாசிப்பது சரியாகத் தோன்றவில்லை. மேலும், என் மகன் pre-school படிக்கும்போது, காலையில் அவரைப் பள்ளியில் விட்டுவிட்டு நான் அலுவலகம் சென்று விடுவேன். பள்ளி முடிந்ததும் என் மகனைத் தன் காரில் அழைத்துவந்து எங்கள் வீடு சேர்க்கிற உதவியை முகம் சுளிக்காமல் ஏறக்குறைய ஒரு வருடம் மர்லின் செய்திருக்கிறார்.

தன் முதல் மகன் பிறந்ததும் குழந்தை வளர்ப்புக்காகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்மாஸிஸ்ட் வேலையை விட்டுவிட்டவர் மர்லின். அந்த மகன் இந்த வருடம் கல்லூரிக்குப் போயிருக்கிறார். அந்த மகனின் pre-schoolலில் இருந்து பன்னிரண்டாம் வகுப்புவரை, மகன் கல்விச்சாலைகளில் கற்றது, வரைந்தது, பெற்ற மதிப்பெண்கள், சான்றிதழ்கள் என்று அனைத்தையும் வருடம்தோறும் ஆவணமாக்கி வைத்திருக்கிறார். அமெரிக்கக் கல்வி, இங்குக் குழந்தை வளர்ப்பில் பெற்றோர்கள் எதிர்கொள்ளக் கூடிய பிரச்னைகள், குழந்தைகளுக்கான பொழுதுபோக்கு, நூலக வசதிகள் என்று பல நல்ல விஷயங்களை ஒரு தாயின் பொறுமையுடன் அவர் பலமுறை என் மனைவியிடம் விளக்கியிருக்கிறார். குழந்தை வளர்ப்பு மற்றும் கல்வி குறித்து இங்கே கிடைக்கிற பல வசதிகள் மர்லின் இல்லையென்றால் எங்களுக்கு மிகவும் தாமதமாகவே தெரிந்திருக்கும்.

கால்பந்து குறித்தும் எங்களுக்குச் சொன்னவர் மர்லினே. பொதுவாக எல்லா நகரங்களிலும் இயங்குகிற லாபநோக்கமற்ற கால்பந்து கூட்டமைப்பு எங்கள் நகரத்திலும் இயங்குகிறது. வசந்த மற்றும் இலையுதிர்காலங்களில் அது நடத்தும் லீகில் குழந்தைகள் பங்கெடுத்துக் கொள்ள முடியும். ஒரு சீசனுக்குப் பத்து கேம்கள் இருக்கும் என்கிற விவரங்கள் அறிந்தோம். கடந்த உலகக் கோப்பை கால்பந்து போட்டிகளில் அமெரிக்கா நிலையாக முன்னேறி வருவதைப் பார்த்திருப்பீர்கள். அந்த முன்னேற்றம் அதிர்ஷ்டத்தால் வந்ததில்லை. அந்த வெற்றிக்கு, இப்படி உத்வேகம் கொண்டு முறையான பயிற்சி அளிக்க ஊருக்கு ஊர் செயற்படும் கால்பந்து அசோஷியேஷன்கள் ஒரு மூலகாரணம்.

நம் குழந்தையைக் கால்பந்தில் சேர்க்க விரும்பினால், வசந்த காலத்துக்கு குளிர்காலத்திலும், இலையுதிர்காலத்துக்கு கோடைகாலத்திலும் முன்பதிவு செய்ய வேண்டும். ஒரு குழந்தைக்கு ஒரு சீசனுக்கு 40 டாலர்கள் கட்டணம். லீக் செலவுகள் அதிகமாகி விட்டதால், ஜனநாயக முறையில் பெற்றோரின் கருத்தைக் கேட்டறிந்து, இப்போது 60 டாலர்கள் ஆக்கி விட்டார்கள். அதிலிருந்தே, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தரமாக ஒரு ஜெர்ஸி, ஒரு ஷார்ட்ஸ், ஒரு ஜதை சாக்ஸ் ஆகியன தருவார்கள். இந்த ஜெர்ஸி முதுகுபுறத்தில் பெரிய எழுத்தில் எண் போட்டு முன்புறத்தில் மார்பருகே சிறிய அளவில் United Soccer Association என்று பெயர் மற்றும் ஊர் பொறித்த லோகோவுடன் பார்ப்பதற்கு விளையாட்டு வீரர்கள் அணிவது போல இருக்கும். ஒவ்வொரு அணிக்கும் இத்தகைய சீருடைகள் ஒவ்வொரு வண்ணத்தில் இருக்கும். இவையில்லாமல், கோச்சுகளுக்கு கோச் என்று எழுதப்பட்ட டீ-ஷர்ட் கிடைக்கும். சாக்கர் நெட்ஸ், எல்லைகளை வரையறுக்க உபயோகப்படுத்துகிற கோன்கள் என்று லீக் உபகரணங்களையும் கொடுக்கும். சீசன் முடிந்ததும் இத்தகைய உபகரணங்களை லீகிடம் திருப்பித் தந்துவிட வேண்டும். இவை மட்டுமில்லாமல், பள்ளிக்கூடங்களிடம் அனுமதி வாங்கி, சனிக்கிழமைகளில் அம்மைதானங்களை கால்பந்து மைதானமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள தயார்படுத்தி வைப்பது, விளையாடும்போது குழந்தைகளுக்குக் காயம் ஏற்பட்டால் அதற்கான இன்ஸ்யூரன்ஸ் என்று லீக் பல ஏற்பாடுகளைச் செய்து வைக்கும். இதே போல் பேஸ்பால் லீகும் உள்ளது.

முதன்முறை முன்பதிவு செய்யும்போது குழந்தையின் வயது சான்றிதழ், இந்த ஊரில் இருக்கிறோம் என்பதை நீருபிக்க மின்சார கட்டண ரசீது என்று ஏதேனும் ஓர் ஆதாரம் கேட்கிறார்கள். அடுத்த முறை முன்பதிவு செய்யும்போது, இவை தேவையில்லை. முன்பதிவு செய்துள்ள குழந்தைகளிலிருந்து ஒரே வகுப்பில் படிக்கிற குழந்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பல அணிகளாகப் பிரிக்கிறார்கள். நம் குழந்தை அவர் நண்பர்களுடனான அணியில் அல்லது தெரிந்தவர் கோச் செய்கிற அணியில் இருக்க வேண்டுமென்று நாம் விரும்பினால் விண்ணப்பப் படிவத்தில் அதை எழுத வேண்டும். இம்மாதிரியான விசேஷமான கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற முயல்வோம்; ஆனால் நிறைவேற்றுவோம் என்று உறுதியளிக்க இயலாது என்று குறிப்பிட்டாலும், முடிந்தவரை நிறைவேற்றி விடுகிறார்கள். சீசன் முடிவில் குழந்தைகளுக்கு பீட்ஸா பார்ட்டி வைக்க ஒரு குழந்தைக்கு நான்கு டாலர்கள் என்று கோச்சுக்குப் பணமும் கொடுக்கிறார்கள். பீட்ஸா பார்ட்டியின்போது, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் குழந்தையின் பெயர் பொறித்த டிராபியை லீக் சார்பாக கோச்கள் அளிப்பார்கள். இந்த டிராபியையும் லீகே தயாரித்துத் தருகிறது.

ஒவ்வொரு அணிக்கும் ஒரு கோச், ஒரு அஸிஸ்டெண்ட் கோச் நியமிக்கப்படுவார். அது இல்லாமல், ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் ஒரு இயக்குநர் இருப்பார். உதாரணமாக, இரண்டாம் வகுப்பில் பயிலும் குழந்தைகளைக் கொண்டு, பத்து அணிகள் இருக்கின்றன என்றால் பத்துக்கும் சேர்த்து ஒரு இயக்குநர். கிண்டர் கார்டனிலிருந்து இரண்டாம் வகுப்பு வரை மைக்ரோ சாக்கர் லீக் என்று அழைக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் தனித்தனியாக கால்பந்து விதிகள் உள்ளன. உதாரணமாக, இரண்டாம் வகுப்புவரை கோல்கீப்பர் கிடையாது. மூன்று என்கிற எண்ணால் குறிப்பிடப்படுகிற அளவுள்ள கால்பந்து பயன்படுத்தப்படும். மேட்சின் போது அணிக்கு நான்கு பேர் விளையாடுவார்கள். உதாரணமாக, ஓர் அணியில் பன்னிரண்டு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் என்றால், நான்கு பேர் கொண்ட இரண்டு அணிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, எதிரணியுடன் (எதிரணியும் அவ்வாறே பிரிக்கப்பட்டிருக்கும்) இரண்டு மேட்ச்கள் நடைபெறும். மீதி நான்கு குழந்தைகள் மாற்று ஆட்டக்காரர்களாக விளையாடுவர். கால்பந்தைத் தலையால் எதிர்கொள்வது (Heading) கிடையாது என்று வயதுக்கேற்றமாதிரி விதிகள் உள்ளன. வாராவாரம் சனிக்கிழமை மேட்ச் இருக்கும். ஒவ்வொரு வாரமும் அதே வகுப்பைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் இருக்கிற இன்னோர் அணியிடம் ஆட வேண்டும். கோச்சின் வசதிக்கேற்ப வாரத்தில் ஒருநாள் பயிற்சி (Practice) இருக்கும். இத்தகைய அணிகளை மனமகிழ் கால்பந்து அணிகள் என்று சொல்கிறார்கள். மேலும் ஆர்வம் உடையவர்களுக்கு Travel Teams வைத்திருக்கிறார்கள். Travel Teams-ல் இருப்பவர்கள் வெளியூர் சென்று அந்த ஊரில் இருக்கும் அவர்கள் வயதை ஒத்த அணிகளுடன் விளையாடுவார்கள். இவையில்லாமல் தனியார்கள் நடத்தும் சாக்கர் லீகுகள் உள்ளன. அவை கோடைக்காலத்திலும், குளிர்காலத்தில் உள்-அரங்குகளிலும் கால்பந்து விளையாட்டுகளை நடத்துகின்றன. அவற்றுக்கான கட்டணங்கள் பெருமளவு அதிகமாகும்.

கோச், இயக்குநர், லீக் வைஸ் பிரசிடென்ட் என்று எல்லாருமே சொந்த விருப்பத்தால் ஆர்வலர்களாக முன்வந்திருப்பவர்கள். யாருக்கும் சம்பளம் கிடையாது. பள்ளிக்கூடத்திலும் கால்பந்து குறித்த விவரங்கள் தந்தனுப்புவார்கள் என்றாலும், மர்லின்மூலம் இவையெல்லாம் முன்னரே அறிந்தோம்.

வடகிழக்கு அமெரிக்க மாநிலங்களில் - பனிப்பொழிவும் கடுங்குளிரும் நிறைந்த பகுதிகளில் - வாழ்கின்ற குழந்தைகளைக் குளிர்காலத்தில் பார்த்தால் பாவமாக இருக்கும். கட்டிப் போட்டதுபோல் வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்க வேண்டிய நிலை. வெளியில் சென்று விளையாட முடியாது. பூங்காக்களுக்கும் செல்ல முடியாது. எனவே, வசந்தகாலம் முதல் இலையுதிர்காலம் வரையுள்ள ஆறுமாதங்களே அவர்கள் வெளியில் சென்று விளையாடவும், நண்பர்களூடன் பொழுதைக் கழிக்கவும் ஏற்ற பருவம். அதனால், கால்பந்து, பேஸ்பால் என்று இப்படி நடக்கிற விளையாட்டுகளில் பங்கு கொள்ள குழந்தைகள் ஏங்குவது சகஜமே. கால்பந்து சீசன்கள் கோலாகலமாக இருக்கும். ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு குழந்தையின் பெற்றோர் அணியில் விளையாடுகிற அனைவருக்கும் இடைவேளையில் சாப்பிட பழங்கள், பானங்கள் முதலியன கொண்டு வருவார். குழந்தைகளின் பெற்றோர், உடன்பிறந்தவர்கள், தாத்தா-பாட்டிகள், உறவினர்கள் என்று பலரும் வந்து மைதானத்துக்கு அருகில் இருக்கை போட்டு அமர்ந்து கொண்டு, குழந்தைகளை உற்சாகப்படுத்துவார்கள். கேமிராக்கள், கேம்கார்டர்கள் என்று குழந்தைகளின் ஆட்டங்கள் பெற்றோரால் பதிவுசெய்யப்படும்.

கிண்டர்கார்டன் படிக்கும்போது இலையுதிர்காலத்தில் என் மகன் முதன்முறையாகக் கால்பந்து ஆடினார். அப்போது கோச்சாக இருந்தவரை அதற்குமுன் நாங்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. வசந்த காலத்தில் விளையாடியபோது மர்லின் கணவர் கோச்சாக இருந்தார். இந்த இரண்டு சீசன்களிலும் கோச்கள் எப்படிச் செயல்படுகிறார்கள், மேட்ச்கள் எப்படி நடக்கின்றன என்பதை அருகிலிந்து பார்க்கிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பன்னிரண்டு பதிமூன்று வயதுவரை குழந்தைகள் கால்பந்து நுட்பங்களையும் வியூகங்களையும் அறிவதில்லை. பந்தைத் துரத்துவதும், கூடி விளையாடுவதில் மகிழ்வு கொள்வதுமே இந்த வயதின் நோக்கம் என்று பின்னர் நான் கோச்சிங் டிரெய்னிங் போனபோது அறிந்தேன்.

இரண்டு சீசன்களுக்குப் பிறகு லீகுக்கு பெற்றோர் ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் ஆர்வலராக உதவி புரிய முன்வர வேண்டும். எனவே, மூன்றாவது சீசனுக்கு முன்பதிவு செய்யும்போது அசிஸ்டெண்ட் கோச் ஆக இருக்கிறேன் என்று சொன்னேன். மேட்சுகளின் போது மைதானத்துக்கு வெளியே நின்றுகொண்டு கத்தியபடி குழந்தைகளை உற்சாகப்படுத்துவதைப் பார்த்த பெற்றோர் ஒருவர், "சிவா, நீங்கள் கோச்சாக இருக்காலம்" என்று சொல்லியதால் வந்த வினை இது. (நான் கோச்சானதும், அவர் மகனை எங்கள் அணியில் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிட்டார்.)

மாலைப் பொழுதுகளில் மூன்று நாள்கள் பயிற்சி தருவார்கள்; அதை முடித்தவுடன் கோச்சிங் லைசன்ஸ் தருவார்கள் என்று அதற்குள் அறிந்திருந்தேன். மேலும், கோச்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்திருந்ததால், அதை நாமும் செய்துவிட முடியும் என்கிற அசட்டுத் துணிச்சல். மூன்று நாள் பயிற்சியில் - மாலை ஆறுமணி முதல் இரவு பத்து வரை பிழிந்தெடுத்து விட்டார்கள் - நிறைய கற்றுக் கொண்டோம். கால்பந்தை பாதத்தின் ஆறு பகுதிகளைப் பயன்படுத்தி தொட்டு நகர்த்தலாம் என்பது அதில் ஒன்று.

அப்புறம் சீசன் ஆரம்பிப்பதற்கு முன் ஒருநாள் லீகிலிருந்து என் மகன் வகுப்புக்கான இயக்குநரிடமிருந்து தொலைபேசி வந்தது.

"நீங்கள் கோச்சாக இருக்க விரும்புகிறீர்களா?"

"நான் அசிஸ்டெண்ட் கோச்சாக மட்டுமே இருக்க விண்ணப்பித்து இருக்கிறேன். எனக்குக் கோச்சிங்கில் அனுபவம் இல்லை. எனவே, அசிஸ்டெண்டாக இருந்து முதலில் கற்றுக் கொள்ள விரும்புகிறேன்."

"இதில் கற்றுக் கொள்ள ஒன்றுமில்லை. நீங்கள் கோச்சிங் லைசன்ஸ் வாங்கியிருந்தால் போதும். உங்கள் பேட்சில் எல்லாரும் புதுமுகங்கள். யாரும் கோச்சாக முன்வரவில்லை. அசிஸ்டெண்ட் கோச்சாகவே இருக்க விரும்புகிறார்கள். நீங்கள் ஏன் கோச்சாகக் கூடாது. உங்களால் முடியும். வேண்டிய உதவிகள் செய்ய லீக் இருக்கிறது" - எதிர்முனையில் பேசிய, நான் அதற்குமுன் பார்த்தேயறியாத இயக்குநர் அம்மா, உற்சாகமூட்டும் விதமாகப் பேசினார்.

"அப்படியானால் சரி"

என்னுடைய அசிஸ்டெண்ட் கோச் மகாராஷ்டிரத்தைச் சேர்ந்தவர். என்னுடைய காம்ப்ளெக்ஸிலேயே வசிக்கிறார். அவர் நல்ல விளையாட்டு வீரர் என்பது எனக்கு வாய்த்த அதிர்ஷ்டம். டென்னிஸ் ஆடும்போது ஏற்கனவே அவரை அறிந்திருந்தேன். விளையாட்டுகளில் அவருக்கு இருக்கும் திறமைக்கு அவர் கோச்சாக இருந்து, நான் அசிஸ்டெண்டாக இருப்பதே முறை. எனவே, அடுத்த சீசன் வந்தபோது நீங்கள் கோச்சாக இருங்கள், நான் அசிஸ்டெண்டாக இருக்கிறேன் என்றேன் அவரிடம். இவையெல்லாம் பொருட்டில்லை. நீங்களே இருங்கள். நம்மால் முடிந்ததைச் செய்வோம் என்று பெருந்தன்மையாகச் சொல்லிவிட்டார் அவர்.

இப்படிக் கடந்த இரண்டு வருடங்களாக - நான்கு சீசன்களாக - கோச்சிங் செய்துவருகிறோம். முதன்முறை எங்கள் அணியில் இருந்த 10 குழந்தைகளில் 8 குழந்தைகள் தொடர்ந்து நாங்களே வேண்டும் என்று இதே அணியில் இருந்து வருகின்றனர். மீதி இருவரில் ஒருவர் ஊர் மாற்றிச் சென்றுவிட்டார். இதைப் பார்க்கும்போது, எங்கள் கோச்சிங் தேவலாம் போல என்று எங்களுக்குள் சொல்லிக் கொள்வோம்.

இப்படிக் கோச்சாக இருந்தாலும், நிஜமான கோச் யார் தெரியுமா? குழந்தைகள்தான். அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்ட ஒவ்வொரு விஷயம் பற்றியும் ஒரு கட்டுரை எழுதலாம். சம்பளம் இல்லாத ஆர்வலர் வேலை என்றாலும் சம்பளம் கிடைக்கிற வேலையைவிட இது அதிக சந்தோஷம் தருவதற்குக் காரணம் குழந்தைகளே.

பயிற்சியின் ஆரம்பத்தின்போது வார்ம் அப்புக்காக எல்லாக் குழந்தைகளும் மைதானத்தை முதலில் சுற்றி ஓடிவர வேண்டும். அதைச் செய்யப் போகிறோம் என்று சொன்னதும், நாங்கள் எதிர்கொண்ட முதல் கேள்வி. "கோச், வில் யூ ஆல்சோ ரன் வித் அஸ் ஆர் நாட்." நான் ஏழாம் வகுப்புப் படித்தபோது கடைசி பீரியடில் அந்த வகுப்புக்குரிய டீச்சர் அன்று லீவானதால் வகுப்பே ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. ரகளையை அறிந்த வகுப்பு ஆசிரியை வகுப்புக்கு வந்து எல்லா மாணவர்களையும் பெஞ்சின் மீது நிற்க வைத்துவிட்டார். அதோடு இல்லாமல் கோபத்தில், இரவு எட்டுமணி வரை நிற்க வேண்டும் என்றார். துடுக்கான நான் சும்மா இல்லாமல் "நீங்களும் எட்டு மணி வரைக்கும் இருப்பீர்கள்தானே டீச்சர்" என்று கேட்டு அடிவாங்கியது அப்போது நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு புன்முறுவலுடன் குழந்தைகளுடனும் சக கோச்சுடனும் சேர்ந்து மைதானத்தைச் சுற்றி ஓடிவர ஆரம்பித்தேன்.

ஓடி விளையாடு

பள்ளி நாள்களில் நான் எந்த விளையாட்டிலும் பெயர் வாங்கியதில்லை. ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை ஆர்வக்கோளாறால் ஒரு வெறிபோல கிரிக்கெட் ஆடியது உண்டு. நண்பர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஓர் அணிகூட வைத்திருந்தோம். அப்போதெல்லாமும் கூட எனக்குப் பந்தின் பின்னால் ஓடுவதில் இருந்த திறமை பந்தை அடிப்பதிலும், போடுவதிலும் இல்லை. என் பள்ளிப் பருவத்து நண்பர்கள் பலர் நல்ல விளையாட்டு வீரர்கள். இயற்கையான திறமை மிக்கவர்கள்.

கால்பந்திலும் இப்படியே. ஒன்பது பத்தாம் வகுப்புகளின்போது என்னுடன் படித்த சரவணனுக்குக் கால்பந்துமீது மிகவும் ஆர்வம். எனவே, உடற்பயிற்சி வகுப்புகளின் போதெல்லாம் வெறும் காலுடன் அல்லது செருப்புக் காலுடன் கால்பந்தை வகுப்பு நண்பர்களுடன் துரத்திக் கொண்டிருப்போம். கால்பந்தைச் சரியாகக்கூட உதைக்கத் தெரியாமல் கால்பெருவிரலைக் காயப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். பாபு, கோபு, இராமலிங்கம், யோகசுந்தரம் என்று பல நண்பர்கள் எல்லா விளையாட்டுகளிலும் புகுந்து கலக்குவார்கள். இவர்கள் அனைவரும் எங்கள் ஊருக்கு அருகில் இருந்த சர்க்கரை ஆலையிலிருந்து வருபவர்கள். சர்க்கரை ஆலையில் இருக்கிற மனமகிழ் மன்றத்தின் வசதிகள் மூலமாக விளையாட்டுகளில் இயல்பாகத் திறமைகளை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள். எல்லாப் போட்டிகளிலும் சர்க்கரை ஆலையைச் சார்ந்த நண்பர்களே பரிசுகளை அள்ளிச் செல்வார்கள். அவர்களுக்குள் சாம்பியன்ஷிப் வாங்குவது யார் என்கிற போட்டி வேறு இருக்கும். அவர்களையெல்லாம் உற்சாகப்படுத்தி கைதட்டுகிற கும்பலில் இருந்திருக்கிறேன். விளையாட்டுக்கும் எனக்கும் நிறைய தூரம்; அது நமக்கு வராது என்று அப்போதெல்லாம் எனக்குள் ஓர் அசரீரி மிகவும் சரியாகச் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கும்.

விளையாடாவிட்டாலும் விளையாட்டின்மீது அதீத ஆர்வம் இருந்தது. கிரிக்கெட் பற்றிய செய்திகளையும் புள்ளிவிவரங்களையும் மனப்பாடமாக ஒப்படைப்பேன். விளையாடத்தான் வரவில்லை. இதைக்கூட செய்ய முடியாவிட்டால் எப்படி? அந்த ஆர்வம் அப்படியே கால்பந்து, டென்னிஸ் என்று பிற துறைகளுக்கும் பரவியது. மோகன் பகானையும், ஈஸ்ட் பெங்காலையும் படித்துக் கொண்டிருந்தவனுக்குக் கால்பந்து மீது காதல் வர வைத்தவர் மாரடானோ. இன்றளவும் அவர் செய்த தவறுகளையெல்லாம் மீறி அவர்மீது அபிமானம் உண்டு. டென்னிஸில் பெக்கர், ஸ்டெப்பி, சபாடினி என்று பலரைப் பிடிக்க ஆரம்பித்தது.

கல்லூரியில் சேர்ந்ததும் திறமை இல்லாவிட்டாலும் பல விளையாட்டுகளில் பங்குபெறுகிற வாய்ப்பை விடுதி வாழ்க்கை தந்தது. அசட்டுத் துணிச்சலுடன் விடுதி நாள் விழாவுக்காக நடத்தப்படும் எல்லாப் போட்டிகளூக்கும் நண்பர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து பெயர் கொடுத்து லூட்டி அடித்திருக்கிறோம். ஈட்டிங் காம்படீஷனில் கூட ஒருமுறை முதல் பரிசு பெற்றிருக்கிறேன். நான் அப்போது பார்ப்பதற்கு நோஞ்சானாக இருப்பேன் என்பது தனிக்கதை. இப்படித்தான், வாலிபால், பால் மேட்மிண்டன், ஷட்டல் காக் ஆகிய விளையாட்டுகளை கல்லூரி நாள்களில் ஓர் அமெச்சூராக முயற்சித்துப் பார்த்து மகிழ முடிந்தது. தெரியாததையும் வெட்கம்விட்டு முழுமனதுடன் முயற்சிக்க விடுதி வாழ்க்கை கற்றுத் தந்தது. அப்படி முயற்சித்தபோது, பல விளையாட்டுகளில் நான் இரண்டும்கெட்டான் என்று சொல்கிற அளவுக்குச் சுமாராக செய்ய முடிந்தது ஆறுதல் தந்த விஷயம். சென்னையில் பணிபுரிந்த நாள்களில் கூட அலுவலகத்து நண்பர்களூடன் மாலையிலும் வாரக் கடைசியிலும் ஷட்டில் காக், கிரிக்கெட் என்று பொழுதைக் கழிக்க முடிந்தது.

அமெரிக்கா வந்ததும் அதுவரை முயற்சித்தே இராத டென்னிஸை முயற்சிக்கிற வாய்ப்புக் கிடைத்தது. இங்கிருக்கிற அபார்ட்மெண்ட்களில் டென்னிஸ் கோர்ட்டும் நீச்சல் குளமும் வழக்கமாகிப் போனதைப் பார்த்து முதலில் ஆச்சரியமாக இருந்தது. இந்த ஊரில்தான் எல்லா தரப்பு மக்களுக்கும் இத்தகைய வசதிகள் எவ்வளவு சுலபமாகக் கிடைக்கின்றன என்று யோசித்திருக்கிறேன். இந்தியாவில் நடுத்தர மற்றும் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே இருக்கிற குடும்பங்களைச் சார்ந்த குழந்தைகள் டென்னிஸ் ஆடவேண்டும் என்று நினைத்தால், அதற்கான வாய்ப்புகள் எவ்வளவு என்ற கேள்வி எழுவது வழக்கமாகி விட்டது. கோடைக்காலங்களில் உடற்பயிற்சிக்குப் பதில் டென்னிஸ் ஆடுகிற பல இந்தியர்களூள் நானும் ஒருவனாகிப் போனேன். டென்னிஸைக் கூட விளையாட்டு என்று நினைக்காமல், உடற்பயிற்சி என்றே நினைத்து ஆடிவருகிறேன் என்றால் நான் எவ்வளவு நன்றாக ஆடுவேன் என்று நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்.

ஆனால், தொலைகாட்சியில் விளையாட்டுகளைப் பார்க்கிற ஆசை இன்னும் வற்றவில்லை. வருடம்தோறும் NBA, NFL என்று பாஸ்கட்பால், அமெரிக்கன் புட்பால் என்று நாள்கள் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக ஓடுகின்றன. அவையில்லாமல் இப்போதெல்லாம் அவ்வப்போது டிஷ் நெட்வொர்க்கின் புண்ணியத்தில் கிரிக்கெட்டும் சேர்ந்து கொண்டது.

இதுதான் என் விளையாட்டுத் திறமையின், அறிவின் பின்புலம். இப்படி விளையாட்டை வேடிக்கையாக அணுகுகிற நான், ஓர் அணிக்கான "சாக்கர் கோச்" ஆக இப்போது இருக்கிறேன் என்பதை நினைக்கும்போது, ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது. நான் சாக்கர் கோச் ஆனது ஒரு தனிக்கதை. அதை அடுத்துப் பார்ப்போம்.

தம்பொருள் என்ப தம்மக்கள்

குழந்தைகள் அற்புதங்கள். குழந்தைகள் ஞானவான்கள். எந்தக் குழந்தையும் சிலாகிக்கவும் கொஞ்சவும் தக்க அழகும் அறிவும் நிரம்பியதே. குழந்தைகள் நமக்குக் கற்றுத் தருகிற பாடங்களுக்குக் குறைவில்லை. குழந்தைகள் வளர வளர அவர்களுக்குச் சொல்லித் தருகிறோம் என்ற பெயரில் குழந்தைகள் மனதில் நாம் விதைக்கிற விஷ(ய)ங்களுக்கும் குறைவில்லை. நான் ஏன் குழந்தையாகவே இல்லாமல் போனேன் என்பது என் பெரும்குறை. என் குழந்தைகள் நாளும் வளர்கிறார்கள். அறிவையும் கனவையும் தேடுகிற பயணத்தில் குழந்தமையைத் தொலைத்துக் கொண்டு வருகிறார்களே என்கிற எதுவும் செய்ய இயலாத ஏக்கமும் இருக்கிறது. பொருள் தேடி ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிற அவசர கதியிலும், கிடைக்கிற சொற்ப நேரத்தில் இலக்கியம், வாசித்தல் இன்னபிற என்று பங்கிட்டுக் கொள்வதிலும் நான் என் குழந்தைகளுடனான நேரத்தை எவ்வளவு குறைத்துக் கொள்கிறேன் என்றும், எத்தகைய மீண்டும் கிடைக்காத சந்தோஷங்களை இழக்கிறேன் என்றும் என் மனைவி அடிக்கடி சொல்லும்போது, குற்ற உணர்வுடன் மௌனம் காப்பதைத் தவிர வேறெதுவும் சொல்லத் தோன்றுவதில்லை. நான் மட்டுமில்லை; பெரும்பாலோர் இப்படித்தான் என்று அறிய நேரும்போது ஆறுதலைவிட வருத்தமே அதிகரிக்கிறது.

சமீபத்தில் என் மூன்று வயது மகளுக்கும், என் மனைவிக்கும் நிகழ்ந்த உரையாடல்களில் சில:

"மாமி, நான் ஒரு ஜோக் சொல்லட்டுமா?"

"சரி, சொல்லு"

என் மகள் ஒரு ஜோக் சொல்கிறார். சொல்லிவிட்டுப் புரிந்ததா என்று கேட்கிறார்.

"புரியவில்லையே." - மனைவி.

"ஆமாம். இந்த ஜோக் மிஸ்டரி" - மகள்

"மிஸ்டரின்னா என்னம்மா" - மனைவி

தயக்கமே இல்லாமல் பட்டென்று வந்த பதில் - "கோயிங் பார் ஷாப்பிங்"

என் மனைவி ஷாப்பிங் போகும்போதெல்லாம் என் மகள் உடன் போவார் என்கிற செய்தி மேற்கண்ட உரையாடலை மேலும் ரசிக்கவும், இன்னொரு கோணத்தில் பொருள் கொள்ளவும் உதவலாம்.

ஒருநாள் இரவு தூங்குவதற்கு முன் நடந்த உரையாடலில்:

"ஐ லவ் யூ கண்ணு" - மனைவி மகளிடம்.

"ஐ லவ் யூ மாமி. யூ ஆர் த பெஸ்ட் மாமி இன் த வோல் வேர்ல்ட்" - மகள்

"உன் அளவும், உன் அண்ணா அளவும் என்னை நேசிப்பதாகச் சொன்னவர்கள் யாருமில்லை. நேசித்தவர்கள் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்படி அடிக்கடிச் சொன்னவர்கள் யாருமில்லை." - மனைவி.

"வொய்? வாட் அபவுட் யுவர் மாமி?" - மகள்

என் குழந்தைகள் மட்டுமில்லை. எல்லாக் குழந்தைகளுமே இப்படிக் குழந்தைப் பருவத்தில் மேதைமையும் சூட்டிகையும் அன்பும் மிக்கவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதை பிறரின் குழந்தைகளைப் பார்க்கும்போதும், அவர்களிடம் உரையாடும் போதும் நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் வளர்ந்த பின்னே, ஒருவருக்குப் படிப்பு சரியாக வரவில்லை என்று சொல்கிறோம். ஒருவர் முரடராகி விட்டார் என்று சொல்கிறோம். ஒருவரை மக்கு என்கிறோம். எனவே, குறை என்பது நாம் குழந்தைகளை வளர்ப்பதில் இருக்கிறதா? தவறு எங்கே நிகழ்கிறது? குழந்தைப் பருவத்தில் எல்லாக் குழந்தைகளும் காட்டுகிற சுட்டித்தனத்தைத் தொலைக்க வைப்பது எது என்பது குறித்து ஒரு தந்தையாக நான் நிறைய யோசிக்கிறேன்.

குழந்தைகள் வளர வளர அவர்களிடம் நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகள் வளர்ந்து கொண்டே போவதும், நம் கனவுகளையெல்லாம் நிறைவேற்ற வந்தவர்கள் என்று அவர்கள் மீது நம் ஆசைகளைத் திணிப்பதும், புத்திசாலித்தனம் என்ற பெயரில் சுயநலத்தையும், பொறாமையையும், போட்டியையும் நியாயப்படுத்துவதும் என்று பல கோணங்களில் இவற்றுக்கானக் காரணங்களைத் தேட வேண்டும். உளவியல் ரீதியாகவும், ஞானபூர்வமாகவும் பெற்றோரும், சமூகமும், சம வயதினரும், கல்விக் கூடங்களும் குழந்தைகளை எந்த அளவுக்கு மேம்படுத்துகிறார்கள் என்ற ஆராய்ச்சி இன்றைக்கு அவசியமான ஒன்று. இதைத் தேர்வுகளினால், படிப்பறிவால் அளந்துவிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி போன்றவர்கள் நம் சமூகமும் பள்ளிக்கூடங்களும் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தருவனவற்றின் போதாமை குறித்தும், நம் கல்விமுறையின் குறைமிகுந்த கோட்பாடுகள் குறித்தும் சொல்லியிருப்பன நினைவுக்கு வருகின்றன. இவைபற்றியெல்லாம் பிரக்ஞை இருந்தும் மகன் வீட்டுப் பாடம் செய்துவிட்டாரா, மியூசிக் கிளாஸ் போனாரா என்கிற கவலைகள் கொள்கிற ஒரு சராசரி தந்தையாக இருக்க வேண்டியிருக்கிறதே என்று வெட்கமாகவும் இருக்கிறது.

Innocence is a bliss.

நாம் யார்க்கும் குடியல்லோம்

அகத்திணை சார்ந்த ஒரு பழைய பாடலைப் படிக்க நேர்ந்தது. கலித்தொகையிலிருந்து -

பலவுறு நறுஞ்சாந்தம் படுப்பவர்க்கு அல்லதை
மலையுளே பிறப்பினும் மலைக்கவைதாம் என்செய்யும்
நினையுங்கால் நும்மகள் நுமக்கும் ஆங்கு அனையளே

சீர்கெழு வெண்முத்தம் அணிபவர்க்கு அல்லதை
நீருளே பிறப்பினும் நீர்க்கு அவைதாம் என்செய்யும்
தேருங்கால் நும்மகள் நுமக்கும்ஆங்கு அனையளே

ஏழ்புணர் இன்னிசை முரல்பவர்க்கு அல்லதை
யாழுளே பிறப்பினும் யாழ்க்கு அவைதாம் என்செய்யும்
சூழுங்கால் நும்மகள் நுமக்கும்ஆங்கு அனையளே

காதலனுடன் மகள் சென்றுவிட்டாள். அதை அறிந்த தாய் கண்கலங்கி நிற்கிறாள். அவளுக்கு ஆறுதல் கூறுபவர் சொல்வதாக வருவது இப்பாடல்.

"அம்மா, சந்தனம் மலையில் பிறக்கிறது. ஆனால் மலைக்குப் பயன்படுவதில்லை; பூசிக்கொள்பவர்களுக்குப் பயன்படுகிறது. உன் மகளும் உன்னைவிட்டுப் பிரிந்து தன் காதலனுடன் செல்வதும் அவ்வாறு இயற்கையே. முத்து கடல்நீரிலே பிறக்கிறது. ஆனால் கடலுக்கு அதனால் என்ன பயன்? அணிபவர்க்கே பயன்படுகிறது. உன் மகளும் அப்படியே. இசை யாழிலே பிறக்கிறது. ஆனால், அந்த யாழுக்குப் பயன்படுவதில்லை. கேட்பவர்க்கே பயன்படுகிறது. உன் மகளும் அப்படியே." - மு.வரதராசன்.

இந்த அகத்துறைப் பாடலைப் படித்தவுடன் எனக்கு ஒரு புறத்துறை சார்ந்த விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது. யாஹீ குழுமங்கள். யாஹீ குழுமங்கள் குறித்து சமீபத்தில் "வலைப்பூ"வில் நடந்த விவாதத்தில் நண்பர் பத்ரி எழுதியிருந்த கருத்துகள் பெரும்பாலும் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப்படத் தக்கவையாக இருந்தன. எல்லாக் குழுக்களையும் ஒன்றிணைப்பதைவிட நூறு குழுக்கள் வர வேண்டும் என்று பத்ரி எழுதியிருந்தார். அதைப் படித்ததும் "நூறு பூக்கள் மலரட்டும்" என்ற மாசேதுங்கின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்ததைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

மாடரேட்டர்களைத் தாயாக எடுத்துக் கொண்டால், யாஹீ குழுமங்கள் காதலனுடன் சென்றுவிட்ட மகளுக்கு ஒப்பானவை. அதைத் தோற்றுவிப்போர் அதன் அரசகுடிகள் அல்ல. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் குழுமத்தை வளர்க்க உதவுகிற அனைத்து உறுப்பினர்களூமே அதன் சொந்தக்காரர்கள். உறுப்பினர்களின் பங்களிப்புகளாலேயே அவை ஜீவிக்கின்றன; செழிக்கின்றன. மாடரேட்டர்கள் என்பவர்கள் உறுப்பினர்களின் பங்களிப்புக்கு உதவுபவர்களாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, தம் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுபவர்களாகவும், குழுமத்துக்குச் சொந்தம் கொண்டாடுபவர்களாகவும் இருப்பது கூடாது. (Moderators are facilitators and are not power centers.) அதேபோல், மாடரேட்டருக்குப் பிடித்த விஷயம் குறித்து மட்டுமே பேசவேண்டும் என்று சொல்வதும் முறையாக இருக்காது. மூத்தகுடி என்று முன்னரே சேர்ந்துவிட்ட சில உறுப்பினர்களுக்கு பின்னால் சேர்ந்த உறுப்பினர்களைவிட அதிகமான எந்த முன்னுரிமையும் வழங்கப்படுதலும் நியாயமில்லை. எல்லா உறுப்பினர்களும் எல்லா நேரங்களிலும் சமமாகப் பாவிக்கப்பட வேண்டும்.

தமிழ் போன்று ஒரு குறிப்பிட்ட மொழியினர் பங்கு கொள்ளும் ஒரு குழுமத்தில் இந்த விஷயம் குறித்துத்தான் பேச வேண்டும்; இன்னொரு விஷயம் குறித்துப் பேசக்கூடாது என்கிற விதிகள் எந்த அளவுக்குப் பொருந்தி வரும் என்று சொல்ல இயலாது. வாழ்க்கையே ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்ததுதான். எதன் அடிப்படையிலும் எந்தச் சங்கிலியையும் அறுத்துவிட்டு, ஒரு விஷயத்தைத் தனியாக எடுத்து விவாதிக்க இயலாது. அத்தகைய முயற்சிகள் ஒரு விஷயத்தின் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் காண உதவாது. முக்கியமாக - வாழ்க்கை, கலை, சமூகம் என்று குழுமத்தின் நோக்கம் இருந்துவிட்டால் இந்த மூன்றுக்குள் எல்லாமே அடங்கிவிடுமென்பதால் இதைப் பற்றிப் பேசாதே, அதைப் பற்றிப் பேசாதே என்று எதையும் சொல்லக் கூடாது.

அடுத்தவர் சொல்லப் போகிற விஷயம் தனக்குப் பிடித்தமானதாகவும், தனக்குப் பிடித்த வார்த்தைகளிலும் இருக்க வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு இருப்பவர்கள் குழுமங்களில் எழுதாமல் வேடிக்கை மட்டுமே பார்ப்பது மன, தேக ஆரோக்கியத்துக்கு உதவும். வார்த்தைகளை நாகரீகமானவை, நாகரீகமற்றவை என்று வேண்டுமானால் பிரிக்கலாம். இதைக்கூட, வாழ்க்கையே நாகரீகமற்று நாறிக் கொண்டிருக்கும்போது வார்த்தைகளை வடிகட்டித் தர எனக்கென்ன உரிமை என்று யாரேனும் கேட்டால் என்னிடம் பதில் இல்லை. ஆனால், கடுமையான வார்த்தைகள், சர்க்கரை தடவிய இனிமையான வார்த்தைகள் என்று பிரிப்பது அவரவர் மனநிலையையும் முதிர்ச்சியையும் பொறுத்த விஷயம். ஒருவருக்குக் கடுமையாகத் தோன்றுகிற வார்த்தைகள் மற்றவர்க்குச் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம். உறுப்பினர்களின் மடல்களை மட்டுறுத்தாமல் வெளியிட வேண்டியது எந்தக் குழுவுக்கும் அடிப்படை நியதியாக இருக்க வேண்டும். இதனால் சில நேரங்களில் விரும்பத்தகாதன விளையலாம். ஆனால், சுதந்திரம் தொடர்ந்து கொடுக்கப்படும்போது அதை யாவரும் முறையாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கி விடுவர் என்று நான் திடமாக நம்புகிறேன்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக - குழுவைத் தோற்றுவிப்பவர்களும், குழுவின் மூத்த உறுப்பினர்களும் குழுவின் மேல் அன்பின் பொருட்டுகூட அதிகாரம் செலுத்தக் கூடாது. குழுமம் உறுப்பினர்களுக்கானது. உறுப்பினர்களுக்கிடையேயான கருத்துப் பரிமாறல்கள், விவாதங்கள், சண்டைகள், சமாதானங்கள், கூட்டு முயற்சிகள் ஆகியவற்றின் மூலமே ஒரு குழுமம் வளர முடியும். உறுப்பினர்களுக்கிடையே விவாதங்கள் என்று வரும்போது மாடரேட்டர்கள் தலையிடாமல் அவற்றை உறுப்பினர்களே தீர்த்துக் கொள்ளூம்படிவிட வேண்டும். இதற்கு மாடரேட்டர்கள் விருப்பு வெறுப்பற்று அனைவரையும் அணுக வேண்டும். குழுமங்களில் ஜனநாயகத் தன்மையும், சகிப்புணர்வும் இன்றைக்கு மிகவும் அத்யாவசியமானவை. கருத்து ரீதியான வேறுபாடுகளை தனிப்பட்ட தாக்குதல் என்று நினைத்துச் சோர்ந்தும் சுருங்கியும் போவோரால் உண்டாகிற குழப்பங்கள் குறித்து மாடரேட்டர்கள் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட உறுப்பினர்களிடம் கருத்து வேறுபாடுகளைத் தனிப்பட்டத் தாக்குதலாக எடுத்துக் கொண்டு குழுமத்தின் செயல்பாட்டுக்கு ஊறு விளைவிக்காதீர்கள் என்று மாடரேட்டர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் அன்புடன் எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு குழுமத்துக்காக மாடரேட்டர்களும் அதன் மூத்த உறுப்பினர்களும் எவ்வளவுதான் உழைத்திருந்தாலும், அதே துறைசார்ந்த இன்னொரு புதிய குழுமம் வருவதை வரவேற்காவிட்டாலும், தடுக்க முயலக்கூடாது.

மேற்சொன்னவை எல்லாம் விதிகள் அல்ல. உரத்த சிந்தனைகளே. இதையெல்லாம் சிந்திக்காமல் போனால் என்ன நடக்கும் என்று கேட்கிறீர்களா? மேலே உள்ள பாடலில் அம்மாவுக்கு ஆறுதல் சொன்னவர் மாதிரி தமக்கும் ஆறுதல் சொல்ல மாடரேட்டர்கள் யாரையாவது தேட வேண்டி இருக்கும்.

பின்குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை தற்போது தமிழில் இயங்குகிற எந்த யாஹீ குழுமத்தையும் மனதில் கொண்டு எழுதப்பட்டதல்ல.

புதுக்கவிதையும் மரபுக்கவிதையே

மரபு என்று இன்று நாம் கொண்டாடுகிற அனைத்தும் முன்னர் ஒருநாள் புதுமையாகப் பார்க்கப்பட்டவையே. அதனால்தான், பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல கால வகையினானே என்னும்போது காலத்துக்கு ஒவ்வாத மரபுகள் சட்டையுரித்துவிட்டு, புத்துயிர்ப்புப் பெறுவதைத் தமிழ் மரபு அங்கீகரிக்கிறது என்கிற புரிதலைப் பெற்றிருக்கிறோம். இன்றைக்குப் புதுமையாக வருகிற விஷயங்கள், நேற்றிலிருந்து இருக்கும் மரபுடன் உடன்பட்டு, முரண்பட்டு, மரபை செழுமையாக்குகின்றன. அப்படி கேள்விக்குரியதாக்கப்படுகிற மரபுகள் காலாவதியாகிப் போனவையாக இருந்தால், புதுமையே புதிய மரபாகவும் வரையறை செய்யப்பட்டு விடுகிறது.

மரபுக்கவிதைக்கு மாற்றாக வந்த புதுக்கவிதை என்பது போன்ற கோஷங்களைத் தமிழில் நிறையவே கேட்டுவிட்டோம். மரபுக்கவிஞர்கள் புதுக்கவிதையை அங்கீகரிக்காமலும், புதுக்கவிஞர்கள் மரபுக்கவிதையை ஏற்காமலும் எதிர்கொண்ட காலங்கள்போய், தமிழில் புதுக்கவிதை ஒரு மரபாக இன்றைக்கு நிலைத்துவிட்டது. இது தற்செயலான ஒன்றல்ல. புதுக்கவிதையின் தாக்கம் தாங்காமல் மரபுக்கவிதை நெகிழ்ந்து கொடுத்து அதை ஏற்றுக் கொண்ட வரலாறு அல்ல. தமிழ்ச் செய்யுளின் வளர்ச்சியே காலந்தோறும் இவ்வாறுதான் நிகழ்ந்துள்ளது. தமிழ்ச் செய்யுள் வரலாற்றை கூர்ந்து பார்ப்போமானால், தமிழின் மரபுப்படி, புதுக்கவிதையும் மரபுக் கவிதையே என்று நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும்.

தமிழ்ச் செய்யுளின் ஆதிகாலத்தில் அகவல், கலிப்பா, பரிபாடல் ஆகிய செய்யுள் வகைகள் பெரிதும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தன. இவையில்லாமல், இசையுடன் அமைத்துப் பாடுவதற்குரிய பாடல் வகையாகத் தொல்காப்பியம் பண்ணத்தி என்னும் பாடல் வகையையும் சொல்கிறது. பரிபாடலும் ஒருவகையான இசைப்பாடல் வடிவம்தான். எனவே, ஆதிமரபுக் கவிதைகள் என்று அகவற்பா, கலிப்பா, பரிபாடல் வகைச் செய்யுள்களையே சொல்ல முடியும். அக்காலத்து உரைநடையும் அகவல்பா வடிவத்தை ஒத்திருந்ததாகத் தமிழறிஞர்கள் சொல்வது கவனத்துக்குரியது.

தொல்காப்பியம் வெண்பா இலக்கணத்தைச் சொல்லியிருக்கிறது. ஆனால், வெண்பா பின்னரே கி.பி. முதல், இரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் செல்வாக்குப் பெற்றது. இன்றளவும் வெண்பாவில் எழுதுபவர்கள் உள்ளனர். எனவே, அகவற்பா, கலிப்பா, பரிபாடல் வகைகளில் எழுதிக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் வெண்பா புதுக்கவிதையாக வந்தது.

சங்ககாலப் பாடல்களில் காப்பியம் இல்லை; அல்லது இருந்தது நமக்குத் தெரியவரவில்லை. காப்பிய மரபு தமிழில் சிலப்பதிகாரத்துடன் பிறந்தது. நாட்டுப்புறப்பாடல்களின் அடிப்படையில் இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தில் பலப் புதுமைகளைப் புகுத்தினார். எனவே, சிலப்பதிகாரமே அந்தக் காலத்துப் புதுக்கவிதையில் எழுதப்பட்டது என்று யாரேனும் எழுதினால் வியப்படைய வாய்ப்பில்லை. செம்படவர்களின் காதல் பாடல்கள், காவிரியைப் பற்றி மக்கள் வழிவழியாய்ப் பாடிவந்த பாடல்கள், வேடர்கள் காளியை வணங்கிப் பாடியப் பாடல்கள், ஆயர் மகளிர் குரவைக்கூத்து ஆடும்போது பாடிய பாடல்கள், மலைவாழ் மக்கள் முருகனைப் பாடியவை, சேரநாட்டுப் பெண்களின் அம்மானை, நெல் குற்றும்போது பாடியது என்று சிலப்பதிகாரத்தில் இளங்கோ பல நாட்டுப்புறக் கலை வடிவங்களுக்கும், அக்கால உரைநடைக்கும் இடம் கொடுத்திருப்பதாக டாக்டர் மு.வ. போன்றவர்கள் எழுதுகிறார்கள். வெண்பா புகழடைய ஆரம்பித்திருந்த காலகட்டத்தில், இது புதுமையே.

காப்பியங்கள் அகவல்பா வகையைப் பெரிதும் பயன்படுத்தி வந்த காலகட்டத்தில் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் திருத்தக்கதேவர் முதலில் விருத்தத்தைப் பயன்படுத்தினார். கம்பரும், சேக்கிழாரும் பின்னர் விருத்தத்தில் பெரும்வெற்றி பெற்றனர். கம்பர் பின்னால் "விருத்தத்திற்கோர் கம்பன்" என்று பெயர் பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது. விருத்தம் என்னும் சொல் வடமொழிச் சொல் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. எனவே, விருத்தம் புதுக்கவிதையாகவே தமிழில் நுழைந்தது.

தமிழின் பக்தி இயக்கக் காலகட்டத்திலும் (கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுவரை) ஆழ்வார்களும் நாயன்மார்களும் நாட்டுப்புற பாடல்வடிவங்களைப் பாடல்களில் பயன்படுத்தியுள்ளார்கள் என்று அறிய வருகிறோம்.

இப்படி தமிழ்ச் செய்யுள் மரபு, பல புதுக்கவிதை வடிவங்களைக் காலம்தோறும் வரவேற்று அங்கீகரித்தே வந்திருக்கிறது. பின்னர், பதினேழாம் நூற்றாண்டில் வந்தவையே சிந்து, கண்ணி, கும்மி முதலியன.

இவையெல்லாம் தமிழ்ச் செய்யுள் வரலாற்றில் மரபு புதுமைக்கு இடம்கொடுத்து வரவேற்றுப் பின், புதுமை மரபாகிப் போன வரலாற்றுக்கு சில உதாரணங்கள் மட்டுமே.

அதேபோல, இன்றைக்குத் தமிழில் புதுக்கவிதையின் இடம் நிரந்தரமாக்கப்பட்டு விட்டதால், புதுக்கவிதையும் மரபுக்கவிதையே என்று சொல்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன். அல்லது, புதுக்கவிதைக்கு அடுத்த வடிவம் தமிழில் வந்து ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட பின்னரே, புதுக்கவிதையை மரபுக்கவிதை என்று அங்கீகரிப்போம் என்று யாரேனும் சொல்வார்களேயானால், ஒரு முறுவலுடன் அவர்களுக்குத் தேவையான காலத்தைக் கொடுப்போம்.

நன்றி மறப்பது நன்றன்று

உஷா, பரி, மதி என்று பல நண்பர்கள் பலமுறை நீங்கள் ஏன் வலைப்பதிவு ஆரம்பிக்கவில்லை என்று கேட்டது, இப்பதிவை நான் ஆரம்பித்ததற்கு ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். என்ன எழுதுவது என்று தெரியவில்லை என்பது என் பதிலாக அப்போது இருந்தது; இப்போதும் இருக்கிறது.

இந்த வலைப்பதிவை முழுவதுமாய் வடிவமைத்துத் தந்து உதவியவர் நண்பர் சந்திரமதி. அவருக்கு நன்றிகள். வலைப்பதிவின் அமைப்புப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் வலைப்பதிவை மாதிரியாகத் தந்து வேண்டுமானால் இதை மாற்றிப் பயன்படுத்திக் கொள்ளூங்கள் என்று சொன்னவர் அருண். blogspot வேலை செய்கிற விதத்தை விளக்கியவரும் அவரே. அவருக்கு நன்றிகள். அப்புறம் நான் சிரமமேபடாமல் என் வலைப்பதிவை வடிவமைத்துக் கொடுத்தவர் மதி.

****** ***** *****

அறத்திற்கே அன்புசார்பு என்ப அறியார்;
மறத்திற்கும் அ·தே துணை

அறியாதவர், அறத்திற்கு மட்டுமே அன்பு துணையாகும் என்று கூறுவர். ஆராய்ந்து பார்த்தால் வீரத்திற்கும் அதுவே துணையாக நிற்கின்றது. - மு.வரதராசன்

கேடும் பெருக்கமும் இல்லல்ல; நெஞ்சத்துக்
கோடாமை சான்றோர்க்கு அணி

கேடும் ஆக்கமும் வாழ்வில் இல்லாதவை அல்ல; ஆகையால் நெஞ்சில் நடுவுநிலைமை தவறாமல் இருத்தலே சான்றோர்க்கு அழகாகும். - மு.வரதராசன்

அவ்விய நெஞ்சத்தான் ஆக்கமும் செவ்வியான்
கேடும் நினைக்கப் படும்.

பொறாமை பொருந்திய நெஞ்சத்தானுடைய ஆக்கமும், பொறாமை இல்லாத நல்லவனுடைய கேடும் ஆராயத் தக்கவை - மு.வரதராசன்

மறந்தும் பிறன்கேடு சூழற்க சூழின்
அறம்சூழும் சூழ்ந்தவன் கேடு.

பிறனுக்குக் கேட்டைத் தரும் தீய செயல்களை ஒருவன் மறந்தும் எண்ணக் கூடாது. எண்ணினால், எண்ணியவனுக்குக் கேடு விளையுமாறு அறம் எண்ணும். - மு.வரதராசன்

என் நண்பர் முனைவர் முருகானந்தம் காலை எழுந்ததும் ஒரு பக்கமாவது படிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருப்பவர். அவரிடம் என்ன படிப்பீர்கள் என்று கேட்டேன். தாயுமானவர், ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஐன்ஸ்டீன், ரஸ்ஸல், திருக்குறள் ... ... என்று ஒரு பக்க அளவுக்குப் படிப்பேன். பின், அதைப் பற்றி நாளெல்லாம் யோசிப்பேன் என்றார். நல்ல பழக்கமாய்த் தெரிகிறது, நாமும் முயற்சிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொள்வேன். ஆனாலும், என்னால் தினமும் முடிவதில்லை. இன்றைக்கு முடிந்தபோது படித்த திருக்குறள்கள் மேலே உள்ளவை. இவை குறித்து இன்றெல்லாம் யோசிப்பதாக உத்தேசம்.

பிலிப் புரொபஷனலா?

பிலிப்பை எனக்கு ஏறக்குறைய இரண்டு வருடங்களாகத் தெரியும். எங்கள் அலுவலகத்தில் உள்ள கேப்டீரியாவில் செப் ஆகப் பணிபுரிகிறார்.

பொதுவாக நான் காலைச் சிற்றுண்டியையும், மதிய உணவையும் வீட்டிலிருந்து அலுவலகத்துக்குக் கொண்டு வந்து என் இருக்கையிலேயே சாப்பிட்டு விடுவதுண்டு. ஆனாலும், தினமும் காலையில் ஓட் மீல் சாப்பிட அலுப்பாக இருக்கும்போதும், எல்லா வகையான உணவுகளையும் சுவைத்துப் பார்க்கிற என் இயல்பான ஆர்வத்தாலும் வாரம் ஒருமுறையாவது அலுவலகத்துக் கேப்டீரியாவிலோ வெளியில் ரெஸ்டாரெண்டுகளிலோ சாப்பிடுவதுண்டு. ஓட் கஞ்சியில் மோர் (தாளித்த மோர் என்றால் இன்னும் சிலாக்கியம்) கலந்து ஒரு எலுமிச்சை உறுகாய்த் துண்டுடன் சாப்பிடுகிற சுவை காலைச் சிற்றுண்டிக்கு நன்றாகவே இருக்கும். நண்பர் ராஜாராம் ஓட் கஞ்சியுடன் ரசம் கலந்து சாப்பிட்டால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும் என்றும் சொல்லித் தந்தார். போன வருடக் கோடையில் குடும்பம் இந்தியா சென்றிருந்தபோது, அநேகமாகத் தினமும் கேப்டீரியாவில் காலைச் சிற்றுண்டியும் மதிய உணவும் சாப்பிட நேர்ந்தபோது பிலிப்பை நெருங்கி அறிந்து கொள்கிற வாய்ப்பு ஏற்பட்டது.

பிலிப் கரீபியன் தீவுகளைச் சார்ந்த ஜமாய்க்காவைச் சேர்ந்தவர். வெள்ளைக்காரர் அல்லர். ஐம்பது வயது நிச்சயம் இருக்கும். அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்து இருபது வருடங்கள் ஆகின்றன. போன வருடம் கிறிஸ்துமஸ் விடுமுறையின்போது சொந்தக்காரர்களைப் பார்க்க ஜமாய்க்கா போய்வந்தார். காலை ஆறு மணியிலிருந்து ஆறரைக்குள் எங்கள் அலுவலகத்துக் கேப்டீரியாவுக்கு வந்தார் என்றால், மாலை நான்கு மணிவரை இங்கே வேலை. அதற்கப்புறம் போய் ஒரு பாருடன் கூடிய ரெஸ்டாரெண்டில் இரவு பத்தரைவரை உத்தியோகமாம். சமையற்கலை குறித்த எந்த முறையான படிப்பும் இல்லாமல், அனுபவத்தின் மூலம் செப் ஆகியிருப்பவர் அவர். எவ்வளவு வேலையிருந்தாலும் ஒருமுறை கூட வாடிக்கையாளர்களிடம் அவர் முகம் சுருங்கியோ வெடுக்கென்று பேசியோ நான் பார்த்ததில்லை. உணவை கேட்பவர்க்கேற்ற மாதிரி சலிக்காமல் விஷேடமாக சமைத்துத் தருபவர். அடுத்த நாள் பார்க்கும்போது, நேற்றைய உணவு எப்படியிருந்தது என்றும் கேட்கத் தவற மாட்டார். இத்தனைக்கும் கேப்டீரியாவில் அவர் சம்பளத்துக்கு வேலை பார்ப்பவர். எவ்வளவு வாடிக்கையாளர்களுக்குச் சமைத்துத் தந்தாலும், வாடிக்கையாளரே வரவில்லையென்றாலும் அவருக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட சம்பளம் கிடைக்கும். அலுவலகக் கேப்டீரியா என்பதால் "டிப்" என்று எதுவும் யாரும் தருவதும் இல்லை.

எங்கள் அலுவலகத்துக் கேப்டீரியாவில் ஏற்கனவே சமைக்கப்பட வேண்டிய உணவுவகைகள் சமைக்கப்பட்டு அடுக்கப்பட்டு இருக்கும்., அவற்றின் பின்னே வாடிக்கையாளர் கேட்டபின் கிரிலில் (தவாவில்) சமைக்கப்பட வேண்டிய உணவுவகைகளுக்காக கிரில் இருக்கும். அப்புறம், சாண்ட்விச்களை வாடிக்கையாளர் கேட்டபடியும் செய்து தருவார்கள். வாடிக்கையாளர் கேட்டபின் சமைத்துத் தரவேண்டிய உணவுவகைகளை வாடிக்கையாளர் முன்னே சமைத்துத் தர ஒரு செப்பும், சாண்ட்விச் தயாரித்துத் தர இன்னொரு செப்பும் இருப்பார்கள். அதைப் பெற்றுக் கொண்டு காஷியரிடம் அதற்கான பணம் கொடுத்துவிட்டு, கேப்டீரியாவில் அமர்ந்தோ, இருக்கைக்குக் கொண்டுவந்தோ சாப்பிடுவது அவரவர் வசதி.

பிலிப் எனக்கு நண்பர் ஆகியது சுவாரஸ்யமான கதைதான். பொதுவாக நான் தினமும் கேப்டீரியாவில் சாப்பிடுவது இல்லையாதலால், முதல்முறை காலைச் சிற்றுண்டிக்காகப் போனபோது, இரண்டு ப்ரைய்டு எக்ஸ் (ஆப் பாயிலை இங்கே புல்ஸ் ஐ என்றும், புல் பாயிலை ப்ரைய்டு எக்ஸ் என்றும் சொல்கிறார்கள்) மற்றும் பேக்கன் வேண்டும் என்று சொன்னேன். "ஹவ் டு யூ வாண்ட் யுவர் எக்ஸ் டன் ஸார் - லைட், மீடியம் ஆர் வெல் டன்" என்று கேட்டார். "மீடியம்" என்றேன்.

அதற்கப்புறம் ஒருவாரம் கழித்து இன்னொருநாள் காலைச் சிற்றுண்டியைக் கேப்டீரியாவில் சாப்பிடச் சென்றேன். என் முறை வந்ததும், என்னைப் பார்த்தவர், "குட் மார்னிங் ஸார். யுவர் ரெகுலர்?" என்று கேட்டார். "குட்மார்னிங். யெஸ் ப்ளீஸ்" என்ற நான், "ப்ளீஸ் மேக் த எக்ஸ் மீடியம் டன்" என்றேன். "ஒருமுறை சொன்னால் போதும். நான் மறக்க மாட்டேன். போனமுறை நீங்கள் சொன்னது எனக்கு இன்னமும் நினைவிருக்கிறது" என்று அவர் சொன்ன பதிலில் அவர்பால் கவரப்பட்டேன்.

அதற்கப்புறம் அவருக்குக் கிரிக்கெட்டில் இருக்கிற ஆர்வம் தெரிய வந்தது. என் மகன் இந்தியாவிலிருந்து வந்தபோது ஒரு கிரிக்கெட் மட்டையை வாங்கி வந்திருக்கிறார் என்று ஒருமுறை சொன்னேன். அதற்கப்புறம் பார்க்கும்போதெல்லாம், "உங்கள் மகன் எப்படிக் கிரிக்கெட் விளையாடுகிறார் இப்போது" என்று விசாரிப்பார். லாராவிலிருந்து சச்சின் வரை கிரிக்கெட் வீரர்களைப் பற்றிப் பார்க்கும்போதெல்லாம் நாங்கள் பேசிக் கொள்வோம். தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கிற இந்தியா - பாகிஸ்தான் தொடர்வரை பேசியிருக்கிறோம்.

பிலிப்பின் சக செப் ஓர் இளைஞர். ஸ்பானிய மொழி பேசுபவர். எப்போது பார்த்தாலும், "ஹவ் ஆர் யூ செனோர்" என்பார். "ப்ரட்டி குட் செனோர். ஹவ் ஆர் யூ" என்று நான் பதில் சொல்வேன். அப்புறம் மிகவும் அந்நோன்யமாக எங்கே உங்களை நிறைய நாள்களாகக் காணவில்லை என்று பேசுவார். போன கிறிஸ்துமஸ் விடுமுறையைக் கழிக்க குழந்தைகள் ப்ளோரிடாவிலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்று மகிழ்வுடன் சொன்னார். நான் கொஞ்சம் கிறுக்குத்தனமாக, "உங்கள் குடும்பம் ப்ளோரிடாவில் இருக்கிறதா?" என்று பதிலுக்குக் கேட்டேன். அவர் பதிலுக்குச் சிரித்தபடி "இல்லை. நான் விவாகரத்தானவன். என் குழந்தைகள் என் முன்னாள் மனைவியுடன் ப்ளோரிடாவில் வளர்கிறார்கள். விடுமுறைகளின்போது என்னிடம் வருவார்கள்" என்று பதில் சொன்னார். குழந்தைகளை விடுமுறையின்போது எங்கெல்லாம் அழைத்துப் போகப் போகிறேன் என்றும் சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார். இவரும் அனுபவத்தால் செப் ஆனவர் தானாம்.

பிலிப்பும் அவர் சகாவும் தெரிந்தவர் தெரியாதவர் என்று எல்லாரிடமும் இப்படிப் புன்முறுவலுடனும் நட்புடனும் பேசுவதையும், வாடிக்கையாளர்களைக் கவனிப்பதையும் நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன்.

போனவாரம் ஒருநாள் காலைச் சிற்றுண்டிக்காக கேப்டீரியாக்குப் போனேன். பிலிப் உள்ளே இருந்தார். கையில் காப்பி கோப்பை. என்னைப் பார்த்ததும், கோப்பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, "குட் மார்னிங். யுவர் ரெகுலர்?" என்று வழக்கம்போல் கேட்டபடியே வந்தார். "குட் மார்னிங். கையில் இருப்பதைக் குடித்துவிட்டு வாருங்கள். எனக்கு அவசரமில்லை. நான் காத்திருக்கிறேன்" என்றேன் நான். "டோண்ட் வொர்ரி அபவுட் இட்" என்றவர், கோப்பையைத் தூரவைத்துவிட்டு, கையில் கிளவுஸை மாட்டிக் கொண்டு, முட்டைகளை உடைத்து தவாவில் ஊற்ற ஆரம்பித்துவிட்டார்.

என்னைக் கவனித்து அவர் அனுப்புவதற்கு பத்து நிமிடங்களாயிற்று. அவர் கோப்பை காப்பி நிச்சயம் ஆறிப் போயிருக்கும். என் சிற்றுண்டியை என்னிடம் கொடுத்து, "யேவ் எ நைஸ் டே ஸார்" என்று அவர் சொன்னபோது, அவரின் ஆறிப்போன காப்பி கோப்பையைப் பார்த்து எனக்குக் குற்றஉணர்வு உண்டானது.

வேலை நேரங்களில்கூட தொலைபேசியிலும் அரட்டையிலும் செலவிடுகிற பலரை நான் இந்தியாவில் பெரும்பாலுமும், அமெரிக்காவில் பரவலாகவும் பார்த்திருக்கிறேன். அப்படி வாடிக்கையாளரைக் காக்கவைத்துவிட்டு சொந்தக் காரியங்களில் ஆழ்ந்துவிடுபவர்கள் பெரும்பாலும் வெள்ளைக்காலர் உத்தியோகம் பார்க்கிற நண்பர்களாக இருப்பதையும் கவனித்திருக்கிறேன். இவர்களெல்லாம் தங்களை புரொபஷனல் என்று அழைத்துக் கொள்வதில் பெருமிதம் கொள்பவர்கள்.

பள்ளி இறுதிகூட தாண்டாமல் ஆனால் வாடிக்கையாளரின் தேவையை நினைவு கொண்டு, வாடிக்கையாளரை எதன் பொருட்டும் காக்க வைக்காத, பிலிப் போன்ற ப்ளூகாலர் உத்தியோகம் பார்ப்பவர்கள் புரொபஷனல் இல்லையா என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுந்தபடி இருக்கிறது.